Over appels en peren

De ups en downs van een lingeriemadam

winkelFlexibiliteit én een goeie intuïtie. Het zijn eigenschappen die als ondernemer sowieso van pas komen, maar in deze coronacrisis blijken ze onontbeerlijk. We worden voor ongeziene problemen gesteld, waardoor handelaars zichzelf en hun zaak moeten heruitvinden.

Zelf reed ik tijdens de lockdown twee maanden lang van klant tot klant, om hen uit de nood te helpen met nieuwe beha’s. Dat was superleuk – ik leerde er mijn klanten beter door kennen – maar het was ook zeer arbeidsintensief, en qua omzet totaal niet te vergelijken met ‘normaal’. Drie keer met beha’s naar hetzelfde huis rijden omdat iemand fel vermagerd is, is sympathiek, maar het is niet de meest efficiënte manier van werken.

Ik was dan ook superblij toen vanaf 11 mei de winkels weer open mochten. Maar wat doe je dan als handelaar? Gooi je de deur gewoon weer open, met wat richtingaanwijzers op de vloer? In de hoop dat klanten massaal opdagen, maar ook dat ze geduldig voor de deur blijven wachten als er al mensen binnen zijn?

Ik koos ervoor om mijn systeem tijdelijk helemaal om te gooien, en voor het passen van lingerie en badmode alleen op afspraak te werken. En ik heb beslist om dat systeem alvast tot eind juni te behouden, en wel om deze redenen:

*Lingerie of badmode kopen vereist een persoonlijke aanpak. Klanten die naar een gespecialiseerde lingeriezaak komen, doen dat omdat ze advies willen. Om een perfect zittende beha of bikini te kunnen verkopen, kan je niet van ver eens een blik werpen in het paskot om te zien of alles goed zit. In een gecontroleerde omgeving waar zowel de klant als de verkoopster hun handen ontsmetten en een mondmasker dragen, voelt het veel veiliger om al eens dichterbij te komen.

*Ik wil mijn klanten niet te lang laten wachten. Een bezoek aan onze winkel is niet zoals een brood kopen, je staat niet op twee minuten weer buiten. Bovendien is onze winkel niet zo groot, waardoor we sowieso niet veel mensen tegelijk kunnen ontvangen. Als je toekomt, en er zijn al mensen binnen, dan kan je een tijdje voor de deur staan koekeloeren. In het afsprakensysteem is dat geen probleem.

*Tussen twee klanten door heb ik heel wat ‘opkuiswerk’. Ik ontsmet de bancontact, toonbank, paskotjes, deurklink, bel,… en ik stoom de gepaste lingerie en badmode. Het vraagt even tijd om alles weer op orde te krijgen voor de volgende.

*Ik heb het gevoel dat dit systeem voor veel klanten drempelverlagend werkt. Mensen die toch wat op hun hoede zijn om te gaan winkelen, voelen zich comfortabeler als er niet te veel andere mensen in de buurt zijn.

*Ik kreeg al veel positieve reacties van klanten die de voorbije weken op afspraak kwamen. In dit systeem krijgt elke klant een personal shopping, wat wil zeggen: exclusieve aandacht en een verkoopster die voor jou alleen de benen van onder haar gat loopt. Dat is blijkbaar leuk 😉

*Zelf ben ik ook heel positief over dit systeem. Het is leuk om aan iedereen alle aandacht en tijd te kunnen geven. Bovendien loopt de verkoop goed, wat enorm veel deugd doet na de stress van de voorbije maanden.

Ik ben me bewust van het feit dat niet iedereen fan is van dit systeem. En ik heb ook al mogen ondervinden dat sommige mensen heel kwaad kunnen worden, als ze niet zomaar een winkel mogen binnenwandelen. Maar twee misnoegde potentiële klanten wegen volgens mijn gevoel niet op tegen al die mensen die wel al positief reageerden.

Hoe lang ik dit blijf aanhouden, hangt volledig af van hoe de situatie de komende weken evolueert, én van jullie reacties. Mijn buikgevoel zegt dat we dit nog even moeten volhouden, maar als jullie vinden dat dat gevoel volledig scheef zit, mogen jullie mij dat altijd laten weten. Vriendelijk liefst 😉

Juist nog even dit:

-Het is niet omdat je een afspraak hebt, dat je je verplicht moet voelen om iets te kopen. Ik ben alleen maar blij als mijn klanten blij zijn met wat ze naar huis gaan. Vind je niets dat je blij maakt? Volgende keer beter.

-Voor snelle aankopen, zoals kousen, cadeaubonnen, boxershorts voor Vaderdag, ophalen bestellingen…, moet je geen afspraak maken, bel gewoon aan.

-Ik ben steeds bereikbaar voor al jullie vragen, suggesties,…: via social media, mail,…

Nog steeds zooooo blij dat ik jullie weer kan helpen. Hou het gezond!

Oh ja: een afspraak maken kan hier

 

winkelLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: het laatste deel.

Eén van de mooie kanten aan deze crisis is de golf van solidariteit, die je zeker ook voelt als lokale handelaar. Als je alleen een winkel uitbaat, heb je geen collega’s, en dat kan soms wat eenzaam zijn.

Maar deze crisis heeft de Gentse handelaars dichter bij elkaar gebracht. Lieve handelaars hebben groepen opgericht op Facebook om de lokale winkels te promoten. We sturen elkaar regelmatig berichtjes om te polsen hoe het gaat. En we kopen veel bij elkaar.

Ook veel klanten willen graag steunen. Ik kreeg al mooie kaartjes met de boodschap de moed erin te houden. Klanten kopen met plezier cadeaubonnen voor later, of vragen me om een pakketje op maat samen te stellen. Dat doet allemaal heel veel deugd.

Maar hoe hartverwarmend en steunend ook, deze initiatieven alleen gaan onze winkels niet redden. Daarvoor liggen de omzetten in deze maanden veel te laag. Ik hoop echt dat, eenmaal dit voorbij is, mensen de reflex gaan hebben om lokaal te blijven kopen.

Ik hoop het voor mezelf, en voor álle handelaars die hun zaak met hart en ziel uitbaten. Buy local. We zullen het allemaal hard nodig hebben.

Stilte platLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 11

Een van de leuke dingen aan deze Coronacrisis, is het wegvallen van zo veel geluiden. Op straat, bij de bakker, midden in de stad, overal is het zó stil. Ik liep deze ochtend in de Colruyt, en zelfs daar geen geluid.

Mensen voelen zich bijna zichtbaar schuldig omdat ze er uberhaupt aanwezig zijn. ‘Sorry, mijn patatten waren écht op.’ Daarom schrijden ze door de supermarkt. Een praatje slaan met een buur die ze toevallig kruisen, of luid lopen bellen, voelt keihard ongepast.

Niet dat ik hoop dat deze situatie blijft duren. Ik denk dat voor veel mensen de wereld gerust weer wat socialer mag worden. Maar wat zou het fijn zijn, mochten mensen zich binnen een jaar of zo nog herinneren dat regelmatig thuiswerken ook best lukte. En dat fietsen en wandelen hen veel meer deugd deed dan in hun auto zitten.

Wie weet kunnen we dan toch evolueren naar een wereld met minder laweit. Voor mensen met een hoofd dat snel overprikkeld raakt, klinkt dat als de hemel. En toevallig reken ik mezelf daarbij.

 

thumbnail_IMG_9297Leven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 10

‘Zouden we nog vlug naar de kapper gaan?’ Dat was dé vraag twee dagen voor we op reis vertrokken naar Spanje, nu al bijna drie weken geleden. ‘Ja, dat zouden we.’ Al vond het lot dat minder noodzakelijk, want de kapper was uitzonderlijk gesloten.

Mijn zoon stapte dan maar op het vliegtuig met wapperende manen. Een beetje zuidelijke nonchalance, paste wel bij de setting. Maar wat toen nog als charmant kon doorgaan, ziet er stilaan uit als coupe clochard. Mijn zoon zijn oren en ogen verdwijnen. Elke dag een beetje meer.

Zelf er de schaar inzetten, doe ik niet meer. Dat experiment hebben we gehad toen hij ruim een jaar oud was. Dat het grandioos mislukte, bewijzen talloze foto’s.

Na deze crisis gaan er een paar beroepsgroepen terecht een loonsverhoging kunnen afdwingen. Verpleegsters en verplegers – dat is evident – , leraars, supermarktpersoneel,… maar van mijn part ook kappers. Nu zou ik met plezier het dubbele betalen voor een kind mét oren en ogen.

koerierLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 9

Mijn job was het uitbaten van een lingeriewinkel, tot dat vuile beestje de boel hier kwam verstoren. Sindsdien ben ik koerier/model/schrijfster/juf. Elke dag ben ik een paar uur bezig met pakjes tot bij mijn klanten te krijgen. Ik show producten uit mijn winkel en maak er filmpjes en foto’s van. Ik schrijf dagboekstukjes voor deze krant, en daarnaast probeer ik mijn zoon van vijf ook nog iets bij te brengen.

Mijn man was mobiel werker. Sinds twee weken is hij ook radiomaker, en cameraman. Omdat ze niet meer bij cliënten aan huis mogen gaan, hebben hij en zijn collega’s een radiozender opgericht om die mensen te bereiken. Ik sta ervan versteld hoe goed hij stemmetjes en typetjes kan nadoen. Deze week moest hij me filmen voor het VTM-nieuws, en ook daarvoor kreeg hij complimenten.

Door deze crisis nemen we allemaal nieuwe rollen aan. We ontdekken kanten aan onszelf, die we nooit vermoed hadden. Ik hoor carrièremensen die enorm genieten van meer tijd met de kinderen. Of net niet. Mensen die hun werk kéihard missen. Of helemaal niet.

Experts verwachten dat we na deze crisis veel scheidingen gaan zien. Ik voorspel daar een hoop carrièreswitches bij.

nougat platLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 8

De strijd tegen Corona houdt ook gezondheidsrisico’s in, en niet alleen op mentaal vlak. Wég lange fietstocht naar het werk. Bye bye als een kieken zonder kop door mijn winkel lopen tijdens drukke dagen. See you later baantjes trekken in het gemeentelijk zwembad…

Al deze fysieke activiteiten worden de laatste twee weken vervangen door een dagelijkse wandeling langs de Merelbeekse velden. Dat dat niet voldoende gaat zijn ter compensatie, ziet het kleinste kind.

En dan hebben we het nog niet gehad over de strijd met de snoepkast: die gaat de hele dag onverminderd voort. Taske thee: koekske daarbij. Potje koffie: we hebben nog van die goede harde nougat die we meebrachten vanuit Spanje. In de zetel ploffen: een aperitiefke met een blokske kaas… ‘Een mens mag toch nog iéts van vrijheid en plezier hebben.’

Laat ons hopen dat deze crisis opgelost is voor we ontploffen. En voor daarna hebben we al een nieuwe uitdaging mét bijhorende hashtag: Flatten the curves.

blaas2Leven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 7

‘Kijk mama, blaasbloemen! Gaan we ze plukken?’

Mijn zoon en ik zijn bezig aan onze dagelijkse quarantainewandeling langs de Merelbeekse velden (Thank God voor dit mooie weer!), wanneer hij een paar pluizige paardenbloemen in een wei spot. Het hek staat open, en er zijn in de verste verte geen koeien te zien, dus slalommen wij ons tussen molshopen en andere hoopjes een weg naar zijn bloemen.

‘Ik ga een wens doen’, zegt mijn zoon, terwijl hij begint af te tellen. ‘Maar niet verklappen he’, smijt ik er nog vlug tussen. ‘Anders komt je wens niet uit.’

Samen blazen we om ter hardst, en de pluisjes van mijn zoon vliegen vrolijk de lucht in, terwijl die van mij koppig aan de bloem blijven plakken. Lap, het einde van deze crisis zal dus niet voor vandaag zijn.

Als we terug op de straat komen, staart mijn zoon verdrietig naar de grond. ‘Dat met die bloemen werkt niet’, roept hij gefrustreerd. ‘Maar allee, dat kan je toch nog niet weten’, probeer ik hem te sussen. ‘Jawel mama, er is geen reuzenpot choco in de wei geland.’

frietjes

Leven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 6

Wat ik het meest mis in deze lockdown… Wacht,… neen, het meest mis ik sociaal contact in real life. Maar wat ik het twééde meest mis, is de horeca. Een noedelsoepke slurpen na het werk, garnaalkroketjes met de beste vriend, Dark and Stormy met een blokske kaas en een goeie vriendin…

De gedachte aan het leven zoals het -amper twee weken geleden- was, doet me bijna kwijlen. Eén keer ben ik als kind met mijn ouders op restaurant geweest. Maar die ene keer was genoeg om te beseffen dat dit zó mijn ding is. Restaurants verenigen al mijn favoriete dingen: lekker eten, lekker drankje, leuke mensen, en goeie gesprekken.

Nu is onze huiskost ook wel lekker, en het gezelschap top, maar ik mis onze vaste adresjes. Zelfs frietjes op zondagavond zitten er niet in, want onze twee favoriete frituren zijn (begrijpelijk) toe.

Het enige voordeel is dat dit de goedkoopste maand ooit wordt. En dat die garnaalkroketten, noedels en cocktails nóg beter gaan smaken als dit allemaal achter de rug is.

Misschien kunnen we afspreken dat jullie na deze lockdown massaal beha’s komen kopen? Dan herinvesteren wij dat geld in de Gentse horeca. Zo krijgen we samen de middenstand weer op de rails. Deal?

was fotoLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 5

Terwijl ik mijn zoon zijn verse kleren in de kast leg, zie ik mijn buurvrouw buitenkomen met een volle wasmand. De opgevouwen kleren zijn bedoeld voor haar man, die sinds kort in een verzorgingstehuis verblijft.

Tot vorig jaar waren onze buren gezonde zeventigers. Hij ging elke dag joggen, en had een conditie waar ik jaloers op kon zijn. Dat joggen werd noodgedwongen wandelen. En nu is het al een paar maanden geleden dat we onze buurman nog buiten zagen. De conditie was er nog, maar het hoofd kon niet meer mee.

In die mate zelfs dat onze buurvrouw hem niet meer thuis kon verzorgen. Drie weken geleden vertelde ze verdrietig en opgelucht tegelijk dat ze een instelling in de buurt had gevonden. ‘Dan kan ik hem elke dag bezoeken.’

Maar toen kwam Corona. En sindsdien mag ze enkel nog de was afzetten aan de deur. Hij begrijpt het maar half. De verbijstering staat op haar gezicht geschreven: ‘Hoe kan het leven op zo’n korte tijd keren?’ Ik zie haar stappen met haar opgevouwen was, en denk ‘Het zijn gelukkig maar beha’s.’

thumbnail_IMG_8746Leven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 4

Lingerie is een product dat je moet passen. Daarom verkoop ik – buiten cadeaubonnen – niet online. Weinig vrouwen kennen hun juiste maat, én borsten veranderen doorheen het leven. Bovendien kan elk behamodel anders vallen, zelfs binnen eenzelfde merk.

Ik sta nog steeds achter mijn visie. Alleen… voel ik de laatste dagen soms wat jaloezie als ik mijn collega-winkeliers mét een webshop bezig zie. Het is super frustrerend om een winkel vol schoon gerief te hebben dat je niet kan verkopen.

Daarom heb ik besloten om producten die online wel gemakkelijk verkopen (pyjama’s, kousen, nachtkleedjes,…) zelf te showen op Instagram en Facebook. De 3suisses anno 2020, of zoiets. Klanten die instant verliefd worden op een product, krijgen het thuis geleverd.

Zo kwam het dat ik deze ochtend door mijn winkel liep te paraderen in een mooie kimono, ondertussen foto’s en filmpjes makend van mezelf. Gêne is zó 2019, die laten we gewoon varen. En feministes zullen me dankbaar zijn: eindelijk een realistisch vrouwbeeld in reclame. 😉

PS: verliefd op deze kimono? Stuur ons gerust een berichtje via Facebook/Instagram/mail…