Over appels en peren

De ups en downs van een lingeriemadam

thumbnail_IMG_9297Leven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 10

‘Zouden we nog vlug naar de kapper gaan?’ Dat was dé vraag twee dagen voor we op reis vertrokken naar Spanje, nu al bijna drie weken geleden. ‘Ja, dat zouden we.’ Al vond het lot dat minder noodzakelijk, want de kapper was uitzonderlijk gesloten.

Mijn zoon stapte dan maar op het vliegtuig met wapperende manen. Een beetje zuidelijke nonchalance, paste wel bij de setting. Maar wat toen nog als charmant kon doorgaan, ziet er stilaan uit als coupe clochard. Mijn zoon zijn oren en ogen verdwijnen. Elke dag een beetje meer.

Zelf er de schaar inzetten, doe ik niet meer. Dat experiment hebben we gehad toen hij ruim een jaar oud was. Dat het grandioos mislukte, bewijzen talloze foto’s.

Na deze crisis gaan er een paar beroepsgroepen terecht een loonsverhoging kunnen afdwingen. Verpleegsters en verplegers – dat is evident – , leraars, supermarktpersoneel,… maar van mijn part ook kappers. Nu zou ik met plezier het dubbele betalen voor een kind mét oren en ogen.

koerierLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 9

Mijn job was het uitbaten van een lingeriewinkel, tot dat vuile beestje de boel hier kwam verstoren. Sindsdien ben ik koerier/model/schrijfster/juf. Elke dag ben ik een paar uur bezig met pakjes tot bij mijn klanten te krijgen. Ik show producten uit mijn winkel en maak er filmpjes en foto’s van. Ik schrijf dagboekstukjes voor deze krant, en daarnaast probeer ik mijn zoon van vijf ook nog iets bij te brengen.

Mijn man was mobiel werker. Sinds twee weken is hij ook radiomaker, en cameraman. Omdat ze niet meer bij cliënten aan huis mogen gaan, hebben hij en zijn collega’s een radiozender opgericht om die mensen te bereiken. Ik sta ervan versteld hoe goed hij stemmetjes en typetjes kan nadoen. Deze week moest hij me filmen voor het VTM-nieuws, en ook daarvoor kreeg hij complimenten.

Door deze crisis nemen we allemaal nieuwe rollen aan. We ontdekken kanten aan onszelf, die we nooit vermoed hadden. Ik hoor carrièremensen die enorm genieten van meer tijd met de kinderen. Of net niet. Mensen die hun werk kéihard missen. Of helemaal niet.

Experts verwachten dat we na deze crisis veel scheidingen gaan zien. Ik voorspel daar een hoop carrièreswitches bij.

nougat platLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 8

De strijd tegen Corona houdt ook gezondheidsrisico’s in, en niet alleen op mentaal vlak. Wég lange fietstocht naar het werk. Bye bye als een kieken zonder kop door mijn winkel lopen tijdens drukke dagen. See you later baantjes trekken in het gemeentelijk zwembad…

Al deze fysieke activiteiten worden de laatste twee weken vervangen door een dagelijkse wandeling langs de Merelbeekse velden. Dat dat niet voldoende gaat zijn ter compensatie, ziet het kleinste kind.

En dan hebben we het nog niet gehad over de strijd met de snoepkast: die gaat de hele dag onverminderd voort. Taske thee: koekske daarbij. Potje koffie: we hebben nog van die goede harde nougat die we meebrachten vanuit Spanje. In de zetel ploffen: een aperitiefke met een blokske kaas… ‘Een mens mag toch nog iéts van vrijheid en plezier hebben.’

Laat ons hopen dat deze crisis opgelost is voor we ontploffen. En voor daarna hebben we al een nieuwe uitdaging mét bijhorende hashtag: Flatten the curves.

blaas2Leven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 7

‘Kijk mama, blaasbloemen! Gaan we ze plukken?’

Mijn zoon en ik zijn bezig aan onze dagelijkse quarantainewandeling langs de Merelbeekse velden (Thank God voor dit mooie weer!), wanneer hij een paar pluizige paardenbloemen in een wei spot. Het hek staat open, en er zijn in de verste verte geen koeien te zien, dus slalommen wij ons tussen molshopen en andere hoopjes een weg naar zijn bloemen.

‘Ik ga een wens doen’, zegt mijn zoon, terwijl hij begint af te tellen. ‘Maar niet verklappen he’, smijt ik er nog vlug tussen. ‘Anders komt je wens niet uit.’

Samen blazen we om ter hardst, en de pluisjes van mijn zoon vliegen vrolijk de lucht in, terwijl die van mij koppig aan de bloem blijven plakken. Lap, het einde van deze crisis zal dus niet voor vandaag zijn.

Als we terug op de straat komen, staart mijn zoon verdrietig naar de grond. ‘Dat met die bloemen werkt niet’, roept hij gefrustreerd. ‘Maar allee, dat kan je toch nog niet weten’, probeer ik hem te sussen. ‘Jawel mama, er is geen reuzenpot choco in de wei geland.’

frietjes

Leven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 6

Wat ik het meest mis in deze lockdown… Wacht,… neen, het meest mis ik sociaal contact in real life. Maar wat ik het twééde meest mis, is de horeca. Een noedelsoepke slurpen na het werk, garnaalkroketjes met de beste vriend, Dark and Stormy met een blokske kaas en een goeie vriendin…

De gedachte aan het leven zoals het -amper twee weken geleden- was, doet me bijna kwijlen. Eén keer ben ik als kind met mijn ouders op restaurant geweest. Maar die ene keer was genoeg om te beseffen dat dit zó mijn ding is. Restaurants verenigen al mijn favoriete dingen: lekker eten, lekker drankje, leuke mensen, en goeie gesprekken.

Nu is onze huiskost ook wel lekker, en het gezelschap top, maar ik mis onze vaste adresjes. Zelfs frietjes op zondagavond zitten er niet in, want onze twee favoriete frituren zijn (begrijpelijk) toe.

Het enige voordeel is dat dit de goedkoopste maand ooit wordt. En dat die garnaalkroketten, noedels en cocktails nóg beter gaan smaken als dit allemaal achter de rug is.

Misschien kunnen we afspreken dat jullie na deze lockdown massaal beha’s komen kopen? Dan herinvesteren wij dat geld in de Gentse horeca. Zo krijgen we samen de middenstand weer op de rails. Deal?

was fotoLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 5

Terwijl ik mijn zoon zijn verse kleren in de kast leg, zie ik mijn buurvrouw buitenkomen met een volle wasmand. De opgevouwen kleren zijn bedoeld voor haar man, die sinds kort in een verzorgingstehuis verblijft.

Tot vorig jaar waren onze buren gezonde zeventigers. Hij ging elke dag joggen, en had een conditie waar ik jaloers op kon zijn. Dat joggen werd noodgedwongen wandelen. En nu is het al een paar maanden geleden dat we onze buurman nog buiten zagen. De conditie was er nog, maar het hoofd kon niet meer mee.

In die mate zelfs dat onze buurvrouw hem niet meer thuis kon verzorgen. Drie weken geleden vertelde ze verdrietig en opgelucht tegelijk dat ze een instelling in de buurt had gevonden. ‘Dan kan ik hem elke dag bezoeken.’

Maar toen kwam Corona. En sindsdien mag ze enkel nog de was afzetten aan de deur. Hij begrijpt het maar half. De verbijstering staat op haar gezicht geschreven: ‘Hoe kan het leven op zo’n korte tijd keren?’ Ik zie haar stappen met haar opgevouwen was, en denk ‘Het zijn gelukkig maar beha’s.’

thumbnail_IMG_8746Leven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 4

Lingerie is een product dat je moet passen. Daarom verkoop ik – buiten cadeaubonnen – niet online. Weinig vrouwen kennen hun juiste maat, én borsten veranderen doorheen het leven. Bovendien kan elk behamodel anders vallen, zelfs binnen eenzelfde merk.

Ik sta nog steeds achter mijn visie. Alleen… voel ik de laatste dagen soms wat jaloezie als ik mijn collega-winkeliers mét een webshop bezig zie. Het is super frustrerend om een winkel vol schoon gerief te hebben dat je niet kan verkopen.

Daarom heb ik besloten om producten die online wel gemakkelijk verkopen (pyjama’s, kousen, nachtkleedjes,…) zelf te showen op Instagram en Facebook. De 3suisses anno 2020, of zoiets. Klanten die instant verliefd worden op een product, krijgen het thuis geleverd.

Zo kwam het dat ik deze ochtend door mijn winkel liep te paraderen in een mooie kimono, ondertussen foto’s en filmpjes makend van mezelf. Gêne is zó 2019, die laten we gewoon varen. En feministes zullen me dankbaar zijn: eindelijk een realistisch vrouwbeeld in reclame. 😉

PS: verliefd op deze kimono? Stuur ons gerust een berichtje via Facebook/Instagram/mail…

thumbnail_IMG_8688

Leven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 3

Het is zondag, het is mooi weer, en het enige wat we mogen doen, is wandelen in de natuur. Stapschoenen aan, de zoon zijn fiets in de koffer, én naar buiten dus. Met dikke tegenzin van onze vijfjarige want die vindt de natuur saai. ‘Ik ben gisteren al in de natuur geweest mama, en die ziet er altijd hetzelfde uit.’ Gelukkig voor hem verhuizen we binnenkort naar een van de drukste invalswegen van Gent.

De rust waar we naar verlangen, is hier vandaag niet te vinden. Voor mensen die de voorjaarsklassiekers missen: vanaf nu vindt er elke zondag een light-versie plaats in het natuurgebied om onze hoek.

Slalommend baant onze zoon zich een weg door fietsende gezinnen, mountainbikers, en wandelende virusvriendjes. Terwijl hij een ander fietsend kind ontwijkt, zie ik een echtpaar op leeftijd achteruit springen in de berm. Niet het feit dat hij nogal onstuimig rijdt maakt hen bang, wel dat hij in hun richting zou kunnen ademen. Vijf seconden later pakt hij zijn bocht een beetje wild, en smakt tegen de grond.

In gedachten zie ik mezelf al zitten op de spoed van het UZ – de plek waar echt niémand nu wil zijn -, en besluit om weer naar huis te gaan.

Een porto drinken om vijf uur ’s middags, dat geeft ook een zondagsgevoel.

oscar en JanLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: deel 2

‘Mama, je moet wel wat liever zijn tegen mij.’

‘Oei schat, ben ik dan niet lief?’

‘Neen, je wordt altijd boos.’

Lap, we zijn een paar dagen ver in deze lockdown, die geen lockdown mag genoemd worden, en mijn zoon van vijf roept me al op het matje. Eerst wil ik er tegenin gaan, maar twee seconden van zelfreflectie leren me dat hij gelijk heeft.

Ik ben niet de schoonste versie van mezelf. Het voortdurend switchen van paniek, naar wanhoop, naar mezelf geruststellen, en dan weer terug… vraagt veel van mijn hoofd. Een kleuter die voortdurend ‘Mamaaaaaa!’ roept, helpt daar niet bij.

Dat ook zijn vader als een kieken zonder kop door ons huis loopt te bellen, helpt nog minder.

Daarom hebben we actie ondernomen, en onze logeerkamer omgebouwd tot bureau, alias flipkot. Hij mag in de voormiddag in het flipkot, ik in de namiddag. Daar mogen we bellen, mailen, conferencen en stressen zoveel we willen. Daarbuiten zijn we betrokken ouders die prikken, knippen en wandelen met onze zoon. Dit alles hebben vader en zoon in een overzichtelijk schema gegoten.

Alleen structuur zal ons redden!

strandLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. In de iets langere versie. Vandaag: deel 1.

‘Gelieve elk blad te paragraferen, in te scannen en terug te sturen.’ In tijden van Corona verlopen zelfs beslissingen die levens veranderen digitaal. Geen coupke champagne bij de notaris om de verkoop van ons huis te vieren, maar een droge mail.

Dan waren we vorige week beter af, klinkend op ons terras in Andalusië. We hadden pas de winkel gekocht, en nu was dus ook ons huis verkocht.

Het leven zag er goed uit. Dit was onze eerste reis in járen die verder ging dan Frankrijk of Holland. Want die eerste jaren van de winkel waren pittig. Een financiële buffer was er niet. Maar nu gingen we er eindelijk op vooruit: geen huur meer betalen, maar investeren in ons eigen winkelpand. En de zomer kwam eraan, hét topseizoen in lingerie.

Drie dagen heeft deze euforie geduurd. Plots merkten we zenuwachtigheid in het hotel. Stoffen servetten werden vervangen door wegwerp, mensen begonnen elkaar argwanend te bekijken aan het buffet. Een dag later waren alle stranden afgesloten.

En nu zitten we hier, thuis. De winkel is dicht. En ik ben de trotse bezitster van honderden bikini’s en beha’s die voor het einde van de zomer de deur uitmoeten. Want volgend jaar zijn ze niet veel meer waard. Zo werkt mode nu eenmaal.

De handtekeningen die ik nu zet, moesten het begin zijn van meer zekerheid. Nu vraag ik me bang af of ze geen molensteen rond onze nek worden.