Over appels en peren

De ups en downs van een lingeriemadam

1Zet een technologie-bolleboos en een creatieve geest samen, en je krijgt speciale vonken. Pieter Coussement is gefascineerd door moderne technieken als lasercutten en 3D-printen, Marijke Heyvaert zet graag haar creatieve kronkels op papier. Samen vormen ze Myxiplyxi: een juwelenmerk met een visie, en een heel herkenbare stijl.

Zo hebben al hun gelasercutte oorbellen de vorm van een langgerekte ruit. ‘We maken die uit HPL (high pressure laminate)’, zegt Pieter. ‘En die HPL moeten we maar zelden aankopen. Meestal vinden wat we nodig hebben in de afvalcontainers van keukenfabrikanten.’

HPL wordt namelijk vooral gebruikt voor de bekleding van keukenkasten. ‘Doordat we met de restjes werken zijn onze juwelen ecologisch verantwoord gemaakt. Bovendien proberen we bij het lasercutten zo weinig mogelijk materiaal te verspillen, vandaar ook de vorm van de ruit. Die kan je ‘proper’ uitsnijden, zonder al te veel afval.’3De ontwerpen van de juwelen komen voort uit de droedels van Marijke Heyvaert. ‘Ik amuseer mij met schetsen op papier. Als ik een mooi ontwerp klaar heb, bekijkt Pieter of we dat ook op de computer kunnen maken.’

Naast de gelasercutte HPL-oorbellen die in zes kleuren te verkrijgen zijn, maken Pieter en Marijke ook oorbellen die ze printen, 3D-geprinte vazen, armbanden uit oude fietsbanden, en een gelasercutte houten clutch.

Tot nog toe waren de juwelen van Myxiplyxi enkel te koop via hun webshop. Maar vanaf deze week liggen ze ook in Eva’s Appel in de Dampoortstraat. Daar zijn ze te bewonderen tijdens een pop-up die duurt tot aan Valentijn.

2

img_5583De feestdagen komen eraan en dat betekent voor veel mensen keuzestress. Niet in het minst voor mannen die hun liefste lingerie cadeau willen doen. Wees gerust, lingerie is een topgeschenk! Maar met de juiste beha thuiskomen, vraagt wel wat voorbereiding. Vandaar, deze tips:

  1. Spiek: Wij willen heel veel moeite doen om jou aan een prachtig cadeau te helpen, maar aan ‘een handje vol’ hebben we niet veel om je vriendin haar maat goed in te schatten. Duik dus eerst eens in haar kleerkast en check de maat die op het ticketje van haar beha staat.
  2. Kijk naar de juiste maat: In lingerie bestaan er verschillende matensystemen: een Franse 85C is bijvoorbeeld veel kleiner dan een Europese 85C. Zelf werken wij bij Eva’s Appel met Europese maten, maar veel winkels hanteren nog het Franse systeem. Kijk dus of er (EU), (FR), of (UK) naast de maat staat en dan ben je zeker.
  3. Nu je toch in haar kleerkast zit: kijk eens naar het type beha’s dat er liggen. Draagt ze vooral voorgevormde beha’s (het woord zegt het zelf: de cups van de beha hebben van zichzelf al vorm), mag er al wat push in zitten, of zijn al haar beha’s niet-voorgevormd?
  4. Smokkel: Als het kan, smokkel dan een beha mee naar de lingeriewinkel. Dat maakt het de verkoopster – en jezelf – veel gemakkelijker. Maar zorg er wel voor dat het om een redelijk recente beha gaat, dan zit haar maat zeker juist.
  5. Vergeet de slip niet. Wil je je liefste een mooi cadeau schenken, ga dan zeker voor een setje! Maar daarvoor moet je wel de maat van haar slip kennen. De ervaring leert ons dat mannen de derrière van hun vrouw vaak slanker inschatten dan ze werkelijk is – wat super lief is! – maar dan loopt hun lief wel met een te kleine onderbroek rond.
  6. Ga voor de gulden middenweg: Jouw vriendin zou het liefst elke dag met een sportbeha rondlopen, terwijl je zelf van romantisch kant houdt? Ok, het is een cadeautje en dat mag iets gewaagder zijn dan anders. Maar haal je vriendin ook niet té ver uit haar comfortzone, want dan bestaat de kans dat jouw cadeau onaangeroerd in de kast blijft liggen.
  7. Ben je absoluut niet zeker over haar maat of stijl, ga dan voor een cadeaubon. Altijd leuk om te krijgen! Dan kunnen jullie samen komen kiezen, en er een romantische uitstap van maken. Double score!

Je wilt je iemand lingerie schenken, maar je hebt geen tijd om naar de winkel te komen? Onze cadeaubons zijn ook online te koop. Klik hier als je een cadeaubon van 50 euro wilt, hier voor die van 100 euro, en hier voor die van 150 euro*. Wij sturen ze mooi ingepakt naar je toe. Fijne Feesten!

(*Wil je graag een ander bedrag stuur dan een mailtje naar info@evasappel.be)

img_5546Toen ik pas was afgestudeerd en op zoek was naar en job als journalist heb ik een paar weken in een Gents huis van vertrouwen gewerkt, waar het personeel wordt behandeld als voetvolk en waar je de bazin nog met mevrouw moet aanspreken.

Alsof dat nog niet erg genoeg was, werkte ik daar toevallig de weken voor kerst. En één van mijn hoofdtaken was het inpakken van kerstcadeaus. Ik, mevrouw tweelinkerhanden Van Pee, moest van ’s ochtends tot ’s avonds kussens van 100 euro ’t stuk en dekbedovertrekken van 350 euro de set (ik overdrijf niet, er zijn écht mensen die dat kopen) omtoveren tot prachtige geschenken.

Ik denk dat het dáár was dat ik voor het eerst iets gevoeld heb dat op een paniekaanval leek. Toen ik opkeek en een rij van wel twintig ongeduldige gezichten naar mijn bibberende handen zag turen, terwijl mevrouw mij toesnauwde dat ik zuiniger moest zijn met het lint ‘want wist ik wel hoeveel dat kostte’?

Na kerst heb ik mevrouw gezegd dat ze haar lint kon steken waar de zon nooit schijnt. Neen, dat heb ik niet. Mevrouw had zelf al besloten dat het ‘niet zo goed klikte tussen ons’. En ik beloofde mezelf dat ik nooit meer cadeautjes hoefde in te pakken in het zicht van een starende rij.

img_5555

 

Tot de mooie dag dat ik besloot om een winkel te beginnen.

Twee weken voor Valentijn.

De eerste keer dat er een indrukwekkende rij van toch wel drie man op mijn vingers stond te kijken terwijl ik een strik rond een cadeaudoos probeerde te draperen, kreeg ik bijna een appelflauwte. En bij het tweede cadeau dat ik meegaf aan een man, besefte ik vijf minuten nadat hij weg was dat het prijsje nog aan de lingerie hing. Auwch!

 

Binnen een maand is het Kerst. Omdat de gedachte alleen al voor een beetje deining in mijn maag zorgt, ben ik al dagen aan het oefenen met strikken, veertjes en stickers. Alle mogelijke vormen heb ik van de mooiste papiertjes voorzien. Want vanaf nu wordt alles anders. Al staat er tien man voor mijn neus, ik blijf stoïcijns de schoonste cadeautjes afleveren. Meet mevrouw Van Pee, the Queen of Pakskes!

Zie hier het resultaat. Geef toe, niet slecht toch?

img_5542

 

 

 

 

dertigAls kind en tiener dacht ik altijd dat 28 de mooiste leeftijd was die je ooit kon hebben. In mijn hoofd was 28 pure vrijheid en blijheid. En je zag er nog goed uit ook! 27 jaar lang keek ik ernaar uit om 28 te zijn.

Tot ik 28 werd. En alles dikke kak bleek.

Vrijheid was er zeker – een paar maanden voor ik 28 werd had mijn lief mij de deur gewezen. Maar de blijheid was ver te zoeken. Ik werkte, en werkte, en ging uit tot een kot in de nacht, om dan efkes te crashen, en weer te gaan werken. En ok, ik zag er 28 uit, en 10 kilo lichter dan nu. Maar aan de binnenkant voelde ik mij een verbitterd, oud madammeke.

29 bracht, met dank aan de liefde, gelukkig weer iets meer plezier in mijn leven.

Maar toen kwam 30. Dé leeftijd waarvoor zoveel mensen vrezen, want ach, écht jeugdig ben je dan toch niet meer. Awel, ze mogen het van mij hebben, die jeugd. Met plezier!

Sinds de dag dat ik dertig werd, voel ik mij bevrijd. En wel om deze schone redenen:

*Fuck you all! Ok, dit klinkt niet meteen als een schone reden, maar ze is het wel. Want, terwijl de twintiger in mij zichzelf constant stond te bekijken door de ogen van een ander, slaagt de dertiger er al veel beter in om te denken ‘het is wat het is, en als het u niet aanstaat, dan is dat brute pech’.

Met andere woorden: stond ik vroeger op een feestje mijn energie te verdoen met mij af te vragen of die dansmoves toch niet te schaamtelijk waren, of mijn gat toch écht niet te dik in deze rok. Dan slaag ik er nu veel beter in om mij te amuseren, zonder dat ik daar eerst voor in een sloot alcohol hoef te springen. Want het leven is NU, en zoveel kans om uit te gaan, krijgt een mens in de dertig toch ook niet meer. Maar daar had ik het hier al eens over.

*Foute vs toffe mannen. Als twintiger durfde ik deze twee categorieën al eens met elkaar te verwarren. Of dacht ik dat de foute wel tof konden worden, mits voldoende aandacht, tijd en liefde van mijnentwege. Fout gedacht dus.

Eenmaal de dertig gepasseerd, staat mijn radar iets beter afgesteld. En hou ik me enkel nog op met fantastisch lieve mannen, allee, met één fantastische lieve man. Ik ben ook kieskeuriger geworden.

*Beter wordt het niet. Als je twintig bent, denk je dat alles kan. Zelfs van een dikke kont een slank, afgetraind exemplaar maken. Ooit, als ik groot en supergemotiveerd ben, en nooit meer goesting heb in frietjes.

Als je dertig bent, weet je dat die ooit niet komt. Want je hebt nu eenmaal geen talent voor honger lijden. Beter nog, je beseft dat het is wat het is. En dat het de komende decennia wellicht ook niet bepaald beter wordt.

Aanvaarding, het maakt het leven zoveel gemakkelijker.

*Je hebt dingen te dóen. Toen ik in de twintig was kon ik op mijn gemak hele dagen verprutsen door na te denken. Over mijn lief, over mijn ex-lief, over het lief in wording, over wat ik ooit eens met mijn leven zou aanvangen, de staat van de wereld, de Belgische politiek (begot), …

Nu zou ik gerust nog op mijn gemak dagen kunnen verprutsen, maar ik heb er de tijd niet voor. Ik heb dingen te doen. Zoals een kind opvoeden, een zaak runnen, een aimabele verloofde spelen, af en toe een poot uitsteken in het huishouden,… Ik ben duust keer productiever in mijn dertiger jaren dan als twintiger. En dat maakt mij gelukkiger, want van piekeren word ik toch alleen maar zwartgallig.

*Relativeren, kan je dus echt leren Als twintiger heb ik zeeën bij elkaar gebleit. Nu vind ik een ruzie met mijn liefste nog altijd niet van het tofste dat er is. Maar als je eenmaal wat dingen hebt meegemaakt – als een kind baren, een mens zien sterven, een eigen zaak beginnen, …-dan is een ruzie toch ook maar een meningsverschil tussen twee mensen. (proest het uit). En je weet dat je die kan goedmaken.

Dus de volgende keer dat je met een mengeling van jaloezie en heimwee zit te staren naar het perzikzachte gelaat van een jongmens in de twintig, bedenk dan dat het er daar vanbinnen wellicht iets minder rimpelloos aan toe gaat. En heb mededogen! (wink, wink)

 

foto-behaEen goeie beha kost wat geld, maar gaat veel langer mee dan ‘wegwerp’-lingerie uit goedkope ketens. Met deze tips geniet je nóg langer van je favoriete lingerie!

Dragen

1* Draag je beha maximum vier dagen op rij. Langer is niet zo hygiënisch, en jouw transpiratie tast de elastische stof van je beha aan. Daardoor zullen de bandjes en het rugpand van je beha uitrekken.

2* Zorg dat je zeker vier à vijf kwaliteitsvolle en perfect passende beha’s in je schuif hebt liggen. Zo kan je voldoende afwisselen en heb je veel langer plezier van je lingerie.

 

Wassen

3* Lingerie was je bij voorkeur met de hand. Zeker als je van kanten lingerie houdt, is handwas de beste optie.

4* Gebruik bij je handwas niet te veel zeep, en het water waarin je je setjes wast mag warm zijn, maar niet heet.

5* Vind je echt geen tijd of zin om je beha’s met de hand te wassen, steek ze dan in de wasmachine op een wolprogramma. 30 graden is echt de maximumtemperatuur voor lingerie.

6* Steek je lingerie ALTIJD in een waszakje in de wasmachine. Dat voorkomt dat je lingerie verstrikt raakt tussen je ander wasgoed, en je ondergoed beschadigd wordt door knopen, ritsen,…,van je andere kledingstukken.

7* Sluit steeds de haakjes van je beha voor je hem in de was steekt. Zo voorkom je dat je haakjes blijven hangen in het kant van je beha, waardoor je gaten krijgt.

handwas

Drogen

8* Druk na de handwas het water uit je lingerie, maar wring niet!

9* Leg je lingerie plat op een rek te drogen, zodat je ondergoed niet kan uitrekken.

10* Steek je lingerie NOOIT in de droogkast. Dat is om miserie vragen.

Volg deze tips, en je lingerie al je dankbaar zijn!

 

Draag jij de juiste beha? Doe de test.

Benieuwd naar de meest gemaakte lingerieblunders? Ontdek ze hier.

draaimolen1. Ochtendhumeur? Welk ochtendhumeur?

Als we met de ladies op weekend gaan, leggen ze mij in een aparte slaapkamer samen met de vriendin, die – net als ik – geen ochtendlicht kan verdragen. Ze doen dat uit schrik dat ze ons per ongeluk zouden wakker maken, en een verschrikkelijke vloek over zichzelf uitspreken.

Ik ben namelijk geboren met een kanjer van een ochtendhumeur. Het is iets genetisch. Bij ons thuis werd er ’s ochtends niet veel gezegd – en we waren nochtans met veel -, er werd gezwegen of gesneerd.

Maar sinds ik een kind heb is van het grote chagrijn geen spoor meer. Niet dat ik spontaan een dansje doe wanneer de wekker afloopt. Maar ik ben aanspreekbaar. En ik slaag er zelfs in om dingen te doen binnen de tien minuten dat ik wakker ben, zoals de tafel dekken of een pamper verversen. Hoezee!

2. Tijd voor mezelf is onbetaalbaar

Voor de mensen die (nog) geen kind hebben: als je graag een kind wil, steek dan nu wattekes in uw oren. (voila, ik heb u gewaarschuwd) Vanaf het moment dat je een kind hebt dat zichzelf kan voortbewegen is het GEDAAN met jouw vrijheid en privacy. Zelfs op het toilet weten ze je te vinden. Want oh, het is zo de max  om het toiletpapier te stelen als je ma op de pot zit. Of om duizend keer het licht aan en uit te doen als ze zich niet kan verroeren. Ook douchen wordt nooit meer dat verkwikkende moment met jezelf. Toen ik gisteren onder de douche stond, besliste mijn zoon om al zijn speelgoed bij mij in bad te keilen. Wijs, als je hoofd net vol shampoo hangt.

Op die momenten besef ik terug hoe hard ik altijd al heb kunnen genieten van tijd voor mezelf. En nu ik een kind heb, kan ik dat nog veel harder. Al is het maar een cappuccino drinken met een krant erbij. Het is zaaaaaalig. En ooit komen er weer meer zo’n momenten. (spreekt zichzelf moed in)

3. Multitasken zal nooit een talent worden

Bij ons thuis doe ik de ochtendshift. En dat is een lol, aangezien ik de chaos in levende lijve ben. Tussen opstaan en naar de onthaalmoeder vertrekken zit minstens anderhalf uur, en toch slaag ik erin om er een rush van te maken. Als een kieken zonder kop loop ik van de living, naar de keuken, naar de badkamer, en terug. Om overal iets op te rapen, mijn kind half aan te kleden, een slok thee te drinken, een kleedje te strijken… (ja, ik strijk praktisch elke dag. Allee, praktisch is hier misschien niet het juiste woord :)) Het is soms zo erg dat mijn zoon van twintig maanden mij aankijkt met een blik van moeder, gaat het een beetje gaan, ja. Hij heeft gelijk, maar hij zal er het er toch mee moeten doen.

4. Mollige wangetjes zijn het lekkerste dat er is

Voor ik een kind had, had ik niet zoveel met kinderen. En dat is nog behoorlijk zacht uitgedrukt. Ik vond de meeste kinderen maar een beetje in de weg lopen, en ik wist ook nooit goed hoe me tegenover hen te gedragen. De speelvogel in mij was al een tijdje gaan vliegen.

Tot dat manneke verscheen, met zijn gouden lokken eerst. Sindsdien moet ik mijn best doen om hem niet op te eten. Want was is er nu leuker dan je tanden te zetten in je kind? Die wangetjes, die mollige handjes, die billetjes. Aaaaahhhh. En terwijl maar liedjes zingen, en onnozele rijmpjes maken. Soms denk ik, god, zie mij bezig. Ik ben seniel aan het worden! Maar langs de andere kant: nu vindt mijn kind het nog normaal dat ik in zijn wangen bijt, terwijl hij het binnen tien jaar wellicht al schaamlijk vindt als ik hem een kus geef in het zicht van de schoolpoort. Vollenbak profiteren dus!

5. Relativeren kan je leren

Soms vind ik het jammer dat ik nog geen kind had toen ik reporter voor de krant was. Het zou mij geholpen hebben om de dingen wat meer in perspectief te plaatsen. Er is een periode geweest waarin ik alleen werkte, uitging, en sliep.  Dat was een behoorlijk eenzame en slopende tijd, en mijn werk was té belangrijk voor mij. Daardoor kwam elk puntje van kritiek op mij over als een sloophamer.

Had ik toen geweten wat ik nu weet, dan was de waan van de dag gewoon de waan van de dag geweest, en niet iets waar mijn leven van afhing.

Ik wil hier niet beweren dat je een kind nodig hebt om betekenis aan je leven te geven, absoluut niet. Maar mij heeft het enorm geholpen om sterker geworteld te zijn, en een thuis te hebben waar het gezellig thuiskomen is. Het heeft mij duizend keer sterker gemaakt. En de smile van dat klein manneke als ik thuis kom, dat doet elke avond zóveel deugd dat al de rest even naar de achtergrond verdwijnt.

lingerie-fotoAls ik een vrouw zie, kijk ik altijd eerst naar haar boezem. Dat klinkt ongelooflijk fout, ik weet het. Maar ik mag dat, want het is mijn job. En binnen de seconde plak ik er een behamaat op: 75D, zij is zeker een 75D! Ik mag dan nog maar acht maanden bezig zijn met de winkel, in behamaten raden ben ik een krak, het mag gezegd.

Het probleem is dat mevrouw 75D zelf niet altijd doorheeft dat ze een 75D heeft. Het is een huizenhoog cliché, waar kranten en magazines graag blijven mee uitpakken ‘70 procent van de vrouwen draagt een verkeerde behamaat’. Of het echt 70 procent is, weet ik niet, ik zet geen streepkes, maar het zijn er alleszins veel. En dat is jammer. Want je mag nog zo je best gedaan hebben om een fabuleuze outfit voor jezelf samen te stellen, als je ondergoed niet goed zit, dan zie je dat. Altijd. Want je ondergoed is de basis van je look. Dus doe jezelf een plezier, en vermijd deze lingerieblunders.

*Vierborstensyndroom

Vaak voorkomend, vrouwen die vier borsten lijken te hebben in plaats van de normale twee. Oorzaak: een te kleine beha. En geloof mij, véél vrouwen dragen een te kleine beha. Het is geen uitzondering dat iemand die er rotsvast van overtuigd is dat ze een C-cup heeft, naar buiten gaat met een perfect zittende E-cup. Hoe dat komt? Die mevrouw zal ooit wel een C-cup gehad hebben. Maar door de jaren heen is een en ander veranderd. Ze heeft misschien kinderen gekregen, is een beetje verzwaard, of met ouder worden zijn haar borsten van vorm veranderd. Dat is allemaal normaal. Maar we vinden het soms heel moeilijk om dat aan onszelf toe te geven, waardoor we blijven vasthouden aan die maat van vroeger. En het ís ook moeilijk om te aanvaarden dat dingen veranderen. Maar alstublieft dames, laat het los, het zijn maar cijfers en letters. En je zal er duizend keer beter uitzien in een E-cup die perfect past, dan dat je koppig een te kleine beha blijft dragen.

*te kleine slip

In hetzelfde bedje ziek als de vorige blunder, als in ‘ooit maat 40, altijd maat 40’. Maar een te kleine slip dragen is – zeker als je wat ronder bent – een killer voor je figuur. De slip zal in je heupen en billen snijden, waardoor je eruitziet als een ingesnoerde salami. Niet doen, ga gewoon voor de maat die je nu hebt, ook al ben je van plan om ooit ik-weet-niet-welk-dieet te volgen. (geloof mij, ik spreek uit ervaring als ik zeg dat de kans dat je dat werkelijk zal doen zero, zero zero zero zero zero… is, want er is altijd dat feestje, dat lekkere glas wijn, of dat blokje kaas dat je NU moet hebben)

*de rek is eruit

Bij sommige vrouwen gaat hun boezem tekeer als twee stuiterballen als ze een sprintje moeten trekken voor de bus. Of, ook gewoon, als ze over straat wandelen. Dan weet je: de rek is eruit. Uit hun beha, welteverstaan. Zoals je hier al kon lezen, is het rugpand van je beha verantwoordelijk voor 80 procent van de steun. Als dat rugpand te wijd is door slijtage, doordat je vermagerd bent, of doordat je de foute behamaat draagt, dan heeft je beha eigenlijk niet zoveel nut meer. Laat hem inleggen bij een naaister als hij nog van goede kwaliteit is of investeer in een nieuwe beha. Ik weet dat goede lingerie iets kost, zeker als je krap bij kas zit, maar koop dan liever twee goede beha’s, die super lang meegaan als je ze goed onderhoudt, dan tien brolbeha’s.

Soms zie ik vrouwen rond de Watersportbaan lopen waarvan ik denk, oeioei. Investeer in een goeie sportbeha als je gaat lopen, want volgens recente studies gaan je borsten zo’n 7 centimeter op en neer tijdens het lopen. Zo kan de rek ook snel uit je boezem gaan. En dat willen we niet, toch?

*naden

Van mij mag je zweren bij een good old fashioned bomma-onderbroek, maar zorg dan dat je die niet aandoet onder een aansluitende jurk of broek. Want dan zijn we terug bij die ingesnoerde salami. Niets is zo onflatterend dan naden die een poep in twee snijden, waardoor je vier billen hebt.

Ben je uitgenodigd op een chique feestje, en wil je graag een gala-jurk aan? Investeer dan zeker in een goede naadloze onderbroek. Of naadloze shapewear. Er zijn tegenwoordig zo’n goeie dingen op de markt, zoals onderkleedjes die je silhouet smoother maken terwijl ze ook nog wat extra steun op de buik geven, en waarbij je geen enkele naad meer ziet.

Voila, ga en straal, gij knappe deerne! En oh, verschiet niet als ik naar je borsten staar. Ik ben niet een of andere freak, het is gewoon beroepsmisvorming.

 

zakske-bestDeftig eten. Uit deftige restaurants. Dat aan huis wordt geleverd. Met de velo.

Al van bij de eerste advertentie die ik op mijn Facebook zag passeren, was mijn interesse voor Deliveroo groot. Om niet te zeggen gigantisch. Net zoals mijn honger, de helft van de tijd.

Nu moeten jullie weten dat ik nogal van het verstrooide type ben. Zeker ’s ochtends duurt het even voor alles terug op zijn plaats zit in mijn hoofd. Het komt dus regelmatig voor dat ik in mijn winkel arriveer een paar minuten voor die open moet, en nog vlug moet stofzuigen, en de spiegels in de paskotjes kuisen, en dat ik mij dan bepeis dedju toch, ik heb geen eten mee. En aangezien ik niet sluit over de middag, is dat een probleem.

Er is natuurlijk de Turkse bakker rechtover de deur, die bij de jonge gasten bekend staat om zijn lahmacun. Dat is een opgerolde platte pizza met daartussen groentjes en saus. Mayo, andalouse, looksaus,…,wat je maar wil. Zin een ‘lamacun speciaal’? Buurman maakt hem voor jou, voor maar 2 euro, wat meteen het succes bij de jonge gasten verklaart.

Tijdens de verbouwing van de winkel hebben we zowat dagelijks lahmacun gegeten, met elke mogelijke saus, waardoor ik er de eerste twee jaar geen meer kan zien. Sorry buurman.

Pizza Roma heb ik ook al gebeld, uit grote honger, maar ook deels uit nostalgie. Toen ik als journalist voor De Gentenaar werkte en vaak veel te laat thuis kwam in een leeg huis, met nog veel legere kasten, was de vegetarische pizza zonder ajuin en maïs, maar mét kappertjes en pikante pepers mijn redding in grote hongersnood.

Alleen vrees ik dat nostalgie iets te veel glazuur op mijn pizzaherinnering gesmeerd heeft, want toen ik onlangs een vegetarische pizza zonder ajuin en maïs, maar mét kappertjes en pikante pepers, liet komen, kreeg ik een doorweekte, lauwe lap deeg, waarop alle groentjes naar één kant gezakt waren. Om snel te vergeten dus.

Vandaar dat mijn opwinding zo groot was, toen ik iets las over deftig eten, uit deftige restaurants, dat aan huis wordt geleverd, met de velo.

Oh, en die opwinding was zóóóóó terecht!

wim-bal

De eerste keer dat ik mij overgaf aan Deliveroo koos ik voor een gevulde gehaktbal van Wim Ballieu. Een half uurtje later arriveerde die lekker dampend, op een bedje van groentestoemp, dat de Gentse kasseien wonderlijk goed overleefd had, want het zag eruit zoals in het restaurant zelf. Daar is pizza Roma nu nog nooit in geslaagd. Bij hen lijkt het altijd alsof hun brommerke eerst eens over de kop is gegaan aan de Heuvelpoort.

Een week na mijn ballenavontuur bestelde ik noedelsoep en dim sum van Seli’s noodlebar,(dim sum eten achter mijn bureau, hoe cool is dat!!!!) en opnieuw verschenen die hier op tijd, dampend, en super smakelijk. En het beste nieuws is, elke week komen er restaurants bij, waaruit je kan kiezen. Dat wordt hier een mega culinair avontuur jong!

Wel twee minpuntjes:

1. Het medelijden dat ik voel met die Deliveroo-koeriers. Heb je die jongens en meisjes al eens zien rijden? Met een vierkante zak op hun rug die groter is dan sommigen van die mannekes zelf. En vaak op een piepend krot van een velo. Want die krijgen geen blinkende fiets van Deliveroo he, neen, die moeten alles met hun eigen velo doen. Tssssssssssssss.

2. Lekker eten, dat aan huis gebracht wordt. Dat is om miserie vragen he… Oeps, heb ik vandaag toch wel weer geen boterhammen bij.

Damn.

Mmmmmm, ballen van Wim, gevuld met groene peper.

wim-bal-peper

botram4Tijdens mijn kindertijd ging ik elke zondagochtend met mijn oma naar het bejaardentehuis, om de mensen in een rolstoel naar de mis te voeren, en terug.

Die mensen waren superblij dat er nog eens een kind op bezoek kwam. En mijn porseleinen beeldekescollectie dikte iedere zondag aardig aan. Wat meegenomen was, want beeldekes verzamelen was toen mijn hobby. Net als filatelie en dwarsfluit spelen. Oh ja, de rock ’n roll was toen overal in mijn leven.

Nadat we onze wekelijkse goede daad gesteld hadden, kreeg ik van oma altijd een tas verse omasoep, met een boterham.

Op een dag wenkte ze mij geheimzinnig naar de keuken. ‘Goed kijken’, zei ze. ‘Ik ga iets lekkers maken.’ Oma pakte een dubbelgevouwen boterham met kaas, drukte hem goed toe en stak hem in de broodrooster. ‘De kunst is dat je dat zeer voorzichtig doet, want anders valt er gesmolten kaas op de bodem van je broodrooster en dat is niet goed.’

Trots ging ik naar huis, blij dat oma haar culinaire geheim met mij gedeeld had. En af en toe, als er niemand keek, stak ik een boterham met kaas in de broodrooster.

Tot één van mijn broers lucht had gekregen van mijn bezigheden met de broodrooster. En ook zij boterhammen met kaas begonnen te toasten. Zonder de noodzakelijke finesse natuurlijk, waardoor er al snel klodders gesmolten kaas op de bodem lagen die een vette zwarte rook verspreidden.

Om dat op te lossen, begonnen mijn broers de crouten kaas uit de broodrooster te peuteren met een mes, met de stekker nog in het stopcontact.

Mijn moeder, die snel doorhad dat er van haar broodrooster en haar jongens niet veel meer ging overblijven op die manier, stelde een broodroosterverbod in. En daar eindigde mijn gesmolten kaas-avontuur.

Mijn broers gingen wel nog door met de microgolf. Maar daar zag ik van af. Een van dé voorwaarden voor dit klein pleziertje, is toch wel de knapperigheid van de boterham.

Recept voor een geslaagd pleziertje:

-Neem een grote boterham, een een schel kaas die erop past.

-Druk je boterham goed aan, want anders krijg je miserie.

-Haal je boterham tijdens het toasten er af en toe eens uit om te checken of hij echt wel goed toe is. En zo niet, druk aan.

-Wacht op de ping en geniet!

 

gent dampoortstraat marieke eva's appel winkel interieur

Sinds februari ben ik mijn eigen baas. En dat maakt me best gelukkig. Foto jula

Sinds ik een eigen zaak heb, krijg ik voortdurend mensen over de vloer die mij vertellen dat ze heel graag ook hun hart willen volgen en voor een eigen project gaan. Maar in één adem vertellen ze er ook bij waarom ze het niét doen. Want er zijn de kinderen, en het huis, en dat fantastische vakantiegeld…

En dat snap ik heel goed. Ook ik heb jááááren nodig gehad om de ideeën die in mijn kop rijpten om te zetten naar een concreet plan. (Hoe dat uiteindelijk gelukt is, lees je hier)

Ik ken dus als geen ander de pro’s en contra’s die door je hoofd spelen als je droomt van een eigen zaak. En wees gerust, dat er in jouw hoofd duust keer meer contra’s zijn, dat is normaal. Ze noemen dat ANGST.

En die angst moet je de kop indrukken, en wel direct. Want ik geef jou vijf super goede redenen om ervoor te gaan!

   1. Geen bazen of collega’s die het beter weten

In mijn zevenjarige carrière als journalist heb ik een heel belangrijke les geleerd: ik ben niet zo goed met bazen. Een idee echt niet zo goed vinden, maar het toch moeten doen omdat je baas het zegt. En dan nog liefst met de glimlach. Ghlmmm. ‘Pokerface, waar is die pokerface?’ Neen, echt niets voor mij.

Na een dik half jaar zelfstandige zijn, kan ik dan ook formeel bevestigen: geen bazen hebben, is de max.

Geen collega’s hebben daarentegen, is dubbel. Natuurlijk bestaan er ambetante collega’s. Maar als er een hele dag niemand in gans Gent beslist om een beha te komen kopen omdat het zonneke zo schoon schijnt op de Blaarmeersen, dan dróóm ik van collega’s. Om koffie mee te drinken, en te babbelen over de snelle koerier, die weer zo snel zat te wezen toen hij die doos Chantellekes kwam leveren. Oh, DAN mis ik mijn collega’s.

   2. Als je een goed idee hebt, kan je er meteen aan beginnen

Je weet het zeker, dat idee dat vannacht door je hoofd schoot, is top! Zelfvoldaan fiets je naar het werk, klaar om jouw collega’s en baas hun mond te zien openvallen om zoveel vindingrijkheid.

‘Mja, misschien.’ Qua lauwigheid kan het lauwe antwoord van je baas wel tellen. ‘Misschien als je wat rondbelt, en jij tien cases kan vinden die de trend bevestigen, en die moeten op foto willen….doe er mij volgende week nog eens aan denken…’

Voor mensen die zot worden van We moeten er nog eens over nadenken. We zullen het voorleggen op de vergadering. Als we de andere afdelingen op één lijn krijgen… is ondernemen dé max.

Want je denkt iets, en je kan het meteen doen. Blog beginnen? Awel, je koopt je een theme op WordPress. Niet content van de service van een leverancier? Je doet geen zaken meer met die leverancier. Kleur van uw bureau beu? Pak u een verfborstel.

Simple comme bonjour.

   3. Je kan je werk volledig indelen zoals je zelf wilt

Niets zo erg voor nachtmensen dan ’s ochtends op hun best moeten zijn. En omgekeerd geldt wellicht ook, al heb ik daar weinig tot geen ervaring mee.

Ik ben dan ook zeer blij dat ik mag kiezen wanneer ik top wil presteren. Pas op, het is hier niet helemaal vrijheid, blijheid. Ik heb een winkel en dat wil zeggen dat ik hier fysiek moet zijn van 10 tot 18.30 uur. En ik ben daar ook heel strikt in. Het mag de rottigste rotdag van het hele jaar geweest zijn, mijn deur gaat geen minuut te vroeg dicht.

Maar ik bepaal wel zelf wat ik gedurende die tijd doe. Geen zin om al te beginnen? Pak u nog een koffietje, jong. Eerst dozen uitpakken, dan blogpost schrijven, en deze namiddag boekhouding doen? Wat maakt het uit, al doe je vannacht om vijf uur uw boekhouding met uw kat op uw schoot. Wie zal u straffen? Uw baas? hahahahaha

   4. Je kan alleen kwaad zijn op jezelf

Dat is een belangrijke voor mensen met een licht neurotische perfectionistische kant. Oh ja, ik kijk nu naar mijzelf.

Als je iemand bent die graag heeft dat de dingen lopen zoals jij wilt dat ze lopen, en een beetje prikkelbaar wordt als de dingen beslissen om toch efkes anders te lopen. DAN is het tof dat je alleen jezelf hebt om ambetant op te zijn.

   5. De kick

Als je om je heen kijkt, en denkt, Tiens, een gouden kooi. Hoe ben ik daar in godsnaam in beland? Of als je dringend nood hebt aan wat actie, een kick die je hele leven een beetje overhoop haalt. Ja, dan is een eigen zaak starten minder pijnlijk dan je lief buitengooien.

Een zaak starten, geeft zeer zeker een kick: De kleur van je muren, je bedrijfslogo, je vakantiegeld, de grootte van je pensioen, alles hangt vanaf nu van jezelf af. Voel je het al kriebelen?

Maar, doe het niet alléén voor de kick. Ga dan liever koorddansen of zo. Dat is veiliger.

 

Praktische noot: Wil je je plannen concreet maken, schrijf je dan zeker in voor Go4business van Unizo. Zij helpen je bij het schrijven van een ondernemingsplan en financieel plan. Echt top, en het kost niet veel. Met dank aan de overheid. Ah, die goeie oude overheid.