Over appels en peren

De ups en downs van een lingeriemadam

thumbnail_IMG_8688

Leven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: Deel 3

Het is zondag, het is mooi weer, en het enige wat we mogen doen, is wandelen in de natuur. Stapschoenen aan, de zoon zijn fiets in de koffer, én naar buiten dus. Met dikke tegenzin van onze vijfjarige want die vindt de natuur saai. ‘Ik ben gisteren al in de natuur geweest mama, en die ziet er altijd hetzelfde uit.’ Gelukkig voor hem verhuizen we binnenkort naar een van de drukste invalswegen van Gent.

De rust waar we naar verlangen, is hier vandaag niet te vinden. Voor mensen die de voorjaarsklassiekers missen: vanaf nu vindt er elke zondag een light-versie plaats in het natuurgebied om onze hoek.

Slalommend baant onze zoon zich een weg door fietsende gezinnen, mountainbikers, en wandelende virusvriendjes. Terwijl hij een ander fietsend kind ontwijkt, zie ik een echtpaar op leeftijd achteruit springen in de berm. Niet het feit dat hij nogal onstuimig rijdt maakt hen bang, wel dat hij in hun richting zou kunnen ademen. Vijf seconden later pakt hij zijn bocht een beetje wild, en smakt tegen de grond.

In gedachten zie ik mezelf al zitten op de spoed van het UZ – de plek waar echt niémand nu wil zijn -, en besluit om weer naar huis te gaan.

Een porto drinken om vijf uur ’s middags, dat geeft ook een zondagsgevoel.

oscar en JanLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. Vandaag: deel 2

‘Mama, je moet wel wat liever zijn tegen mij.’

‘Oei schat, ben ik dan niet lief?’

‘Neen, je wordt altijd boos.’

Lap, we zijn een paar dagen ver in deze lockdown, die geen lockdown mag genoemd worden, en mijn zoon van vijf roept me al op het matje. Eerst wil ik er tegenin gaan, maar twee seconden van zelfreflectie leren me dat hij gelijk heeft.

Ik ben niet de schoonste versie van mezelf. Het voortdurend switchen van paniek, naar wanhoop, naar mezelf geruststellen, en dan weer terug… vraagt veel van mijn hoofd. Een kleuter die voortdurend ‘Mamaaaaaa!’ roept, helpt daar niet bij.

Dat ook zijn vader als een kieken zonder kop door ons huis loopt te bellen, helpt nog minder.

Daarom hebben we actie ondernomen, en onze logeerkamer omgebouwd tot bureau, alias flipkot. Hij mag in de voormiddag in het flipkot, ik in de namiddag. Daar mogen we bellen, mailen, conferencen en stressen zoveel we willen. Daarbuiten zijn we betrokken ouders die prikken, knippen en wandelen met onze zoon. Dit alles hebben vader en zoon in een overzichtelijk schema gegoten.

Alleen structuur zal ons redden!

strandLeven in ‘quarantaine’ is niet altijd gemakkelijk. En toch proberen we er elk op onze manier het beste van te maken. Het Nieuwsblad heeft aan negen mensen gevraagd om een dagboek bij te houden uit ‘hun kot’. Ik ben een van die mensen, en elke dag plaats ik hier ook mijn dagboekfragment. In de iets langere versie. Vandaag: deel 1.

‘Gelieve elk blad te paragraferen, in te scannen en terug te sturen.’ In tijden van Corona verlopen zelfs beslissingen die levens veranderen digitaal. Geen coupke champagne bij de notaris om de verkoop van ons huis te vieren, maar een droge mail.

Dan waren we vorige week beter af, klinkend op ons terras in Andalusië. We hadden pas de winkel gekocht, en nu was dus ook ons huis verkocht.

Het leven zag er goed uit. Dit was onze eerste reis in járen die verder ging dan Frankrijk of Holland. Want die eerste jaren van de winkel waren pittig. Een financiële buffer was er niet. Maar nu gingen we er eindelijk op vooruit: geen huur meer betalen, maar investeren in ons eigen winkelpand. En de zomer kwam eraan, hét topseizoen in lingerie.

Drie dagen heeft deze euforie geduurd. Plots merkten we zenuwachtigheid in het hotel. Stoffen servetten werden vervangen door wegwerp, mensen begonnen elkaar argwanend te bekijken aan het buffet. Een dag later waren alle stranden afgesloten.

En nu zitten we hier, thuis. De winkel is dicht. En ik ben de trotse bezitster van honderden bikini’s en beha’s die voor het einde van de zomer de deur uitmoeten. Want volgend jaar zijn ze niet veel meer waard. Zo werkt mode nu eenmaal.

De handtekeningen die ik nu zet, moesten het begin zijn van meer zekerheid. Nu vraag ik me bang af of ze geen molensteen rond onze nek worden.

sportbeha

Anita

Yes, je bent eindelijk goed bezig met die goede voornemens. Gezond aan het eten, regelmatig aan het sporten. Maar wanneer je zumbaat, touwtjespringt, crossfit of hardloopt, zie en voel je die boobies alle kanten op springen. En ja, je hebt alweer zin om er het bijltje bij neer te leggen.
Daarom: deze Eerste Hulp
Bij Sportbeha-shoppen.

Kaatje De Coninck voor Het Nieuwsblad Magazine

Je goed in je vel voelen bij het sporten: wij vrouwen weten dat dat start met de
goede sportbeha. De impact van een (grote) boezem op sportactiviteiten valt niet te onderschatten. Een studie bij 2.089 Engelse schoolmeisjes toonde dat bijna driekwart van hen er op z’n minst één zorg rond had. Ze vonden die boezem te groot, te klein, te bouncy of hadden het gevoel dat die te strak vastzat in een slecht passende beha.

Meer dan de helft van de meisjes tussen de 11 en de 17 jaar zei zelfs schoolsport te vermijden door schaamte over hun borsten of ongemak en pijn. En dat stopt niet als we ouder worden, integendeel: maar liefst 77 procent van de vrouwen ervaart pijnlijke borsten tijdens of na het sporten en 80 procent draagt de verkeerde maat of het verkeerde type beha. Als je springt of loopt zonder voldoende ondersteuning kunnen je borsten tot zo’n 15 centimeter op en neer bewegen. Pijnlijk, oncomfortabel en gênant, maar ook schadelijk.

Omdat een goede sportbeha zo belangrijk is, vragen we raad aan twee experten:
Marieke Van Pee van lingeriewinkel Eva’s Appel in Gent en Natasja Vansteenkiste, verantwoordelijke sportkleding van loopparadijs Runner’s lab.

Waarom is een sportbeha een must?
Marieke: “Een sporttopje kan misschien voldoende steun bieden als je yoga of pilates doet, voor intensievere sporten investeer je beter in een sportbeha. De basisregel is: hoe intensiever je beweegt, hoe steviger je beha moet zijn. Paardrijden en lopen hebben de meeste impact. Hoe vaak zie ik niet een vrouw joggen van wie de borsten alle kanten op gaan. Het is te idioot om zo veel moeite te doen voor een goed lijf en dan tijdens die inspanning je borsten kapot te maken.”

Want ja, elke borst heeft te lijden als je sport. Ook al heb je kleine borsten.
Natasja: “Een twintiger met een A-cup beseft het belang van een sportbeha niet altijd, maar ook haar borsten ondervinden schokken tijdens het lopen. Daardoor komen er kleine scheurtjes in de ligamenten van Cooper, dat is het bindweefsel waardoor een borst zijn vorm en stevigheid behoudt. Die schade is onherstelbaar en twintig jaar later heb je dan ineens hangborsten. Draag een goede sportbeha als je geen pijn wilt hebben, maar ook om schade te voorkomen.”

De juiste beha minimaliseert de beweging van je borsten zo veel mogelijk.
Marieke: “Een goede sportbeha vangt tot 80 procent van de schokken op. Bij een gewone beha is dat maar 20 tot 30 procent. Bovendien is gewone lingerie niet gemaakt uit ademende materialen. Als je zweet, tast dat de stof van je setjes aan. Neen, ook twee beha’s over elkaar is geen oplossing. Een klant biechtte me ooit op dat ze maanden zo was gaan lopen.”

Welke soorten sportbeha’s bestaan er?
Natasja: “Je hebt compressiebeha’s die, zoals het woord zegt, de borsten plat tegen het lichaam drukken. Je borsten bewegen dan niet, maar echt aangenaam is dat toch niet, zeker bij langeafstandslopen. Je zweet tussen je borsten, dat kan gaan irriteren als ze samengeduwd zitten. Je kiest dus beter voor een ingekapselde beha die uit twee compartimenten bestaat. De linker- en rechterborst zijn dan gescheiden en het stukje stof ertussen zorgt voor een betere ventilatie. Een sportbeha bevat meestal geen beugels. Er zijn merken die er hebben, de baleinen worden dan supergoed in de stof ingewerkt, meestal met een soort gel. Maar er bestaan fantastische beugelloze beha’s die veel steun geven dankzij de naadloze dubbellagige cups en een stevige elastische onderband. En een rechte rug of racer back? Dat is maar waar je zelf de voorkeur aan geeft.”

Hoe vind je het perfecte model?
De basisregel is dat de beha je borst volledig moet omsluiten.
Marieke: “Zorg dat er geen stukje borst meer uitpiept dat kan gaan trillen. Dan is je beha te klein. Het belangrijkste is dat de omtrek klein genoeg is, want de steun komt hoofdzakelijk vanuit de borstband en níét vanuit de schouderbandjes. Veel vrouwen kiezen voor een te grote omtrek als ze op hun eentje een beha gaan kopen. Dan trekken ze de bandjes harder op met als gevolg dat er alleen maar meer druk op de schouders komt.”
Natasja: “Zo kunnen rug- en nekklachten ontstaan: vergelijk het met een rugzak, daar draag je ook het meeste gewicht op je heupen en niet op je schouders.”
Marieke: “Achter op je rug mag je niet meer dan twee vingers onder de borstband kunnen steken. Draag hem zo strak als je kunt verdragen, al moet je nog wel kunnen ademen natuurlijk. Pas een beha op het ruimste haakje, zo kun je de omtrek nog verkleinen als hij losser wordt. Dat gebeurt als je hem draagt en wast.”

Hoe weet je of de beha als gegoten zit?
Marieke: “Doe áltijd de paskot-bouncetest. Spring en check in de spiegel of je borsten netjes op hun plek blijven. Buig ook eens voorover: lijkt het dan of er te veel stof op je beha zit, is je cup te groot.”
Natasja: “De belangrijkste tip is: ga, net als bij loopschoenen, een sportbeha altijd passen. De maat die je het beste zit, is niet altijd hetzelfde als bij je normale lingerie.”

Waar kun je nog op letten?
Marieke: “Kies een beha met platte naden, zeker aan de binnenkant, anders loop je kans op irritatie. Naadloos aan de buitenkant geeft een rondere, gladde borst: veel vrouwen vinden dat mooi en het tekent minder af. Als je een beugelbeha hebt, moet die beugel zeker achter je borst komen. Brede en zachte schouderbandjes verdelen het gewicht beter en bieden, zeker bij grote borsten, meer comfort. Ik geef de voorkeur aan een breed rugpand met haakjes: ook dat geeft meer steun. En aan ademend materiaal dat snel vocht afvoert en slijtvast is. Functionaliteit gaat boven looks.”

Hoe onderhoud je sportondergoed?
Natasja: “Na het sporten spoel je je beha best even uit. Als je zweet, scheid je zout af dat de poriën van de stof kan doen verstoppen waardoor die aan ventilatie en elasticiteit verliest. Kort in de wasmachine kan ook, tussen je andere kledij, maar wees lief voor je beha en gebruik een waszakje. Gebruik nooit wasverzachter, dat geldt trouwens voor alle synthetische stoffen. En reken op zo’n 200 wasbeurten voor je aan een nieuwe toe bent.”

Wat is zo de gemiddelde prijs?
“Voor zo’n 60 euro heb je al een goede,kwalitatieve sportbeha.”

Kerstcadeautjes kopen is voor veel mensen een calvarietocht. Wij zien ze elk jaar voorbij onze winkelruit passeren: zichzelf voortslepend richting overvol centrum, met lood in de schoenen en een zwaar gemoed.  Maar dit jaar wordt anders, want kerstshoppen kan ook gezellig zijn, én gemakkelijk. Zie hier: zeven cadeautips voor alle mensen rond uw feesttafel. Dan moet je maar tot aan de Dampoortstraat geraken, en mag je voldaan weer huiswaarts keren, naar kroost en kerstkalkoen.

  1. De man: Face-it: Mannen zijn de moeilijkste gevallen om cadeaus voor te kopen. In mijn leven toch. Voor vrouwen zie ik altijd een miljoen schone dingen, maar voor de mannen blijf ik vaak steken bij boeken, drank, en…drank. Niet dit jaar, want wij hebben megaschone en ecologisch volledig verantwoorde boxers van Adam. Want ook een man mag eens iets fanciers dragen dan grijze streepkes, of donkerblauwe carreautjes, niet waar? H1piZ5zw
  2. De muziekliefhebber: The Rolling Stones vs The Beatles. Kousen blijven een klassieker met kerst. En waarom eens geen kousen geven, met nóg grotere klassiekers op?thumbnail_IMG_6988
  3. De jonge mama: een lingeriebon. Jonge mama’s denken vaak aan de hele wereld, behalve aan zichzelf. Geef hen een bon waar ze mooie lingerie mee kunnen kopen, of ze dragen twee jaar na hun bevalling nog hun uitgerekte borstvoedingsbeha’s. I’ve warned you!cadaubon
  4. Een baby om op te eten. Voor alle cutie pies aan de tafel: een body van Snurk, is onweerstaanbaar. En gemaakt uit biokatoen, dat verkleint die kleine zijn voetafdruk.Chocolate Dream Violet_Baby-13200
  5. De mama (of de oma, dat kan ook): deze geweldig mooie kimono van Essenza. De kraanvogels behoren tot het mooiste wat wij hier al gehad hebben. Aanrader voor al wie graag elegant aan een ontbijttafel verschijnt. En hij is budgetvriendelijk.SARAI_IZIA_rose_sfeer01_LR
  6. Voor jezelf: ongemeen sexy lingerie. Omdat het Kerstmis is. Er mag zelfs een beetje glitter bij, zoals bij deze mooie Simone Pérèle.Simone_P_SELECT_2_HD-_16
  7. En voor de zatte nonkel: de zingende Gift Box van Happy Socks. Net als aangeschoten politieke discussies de sfeer onder nul dreigen te jagen, schalt daar Merry Christmas uit een giftbox. Met daarin de meest old fashioned kerstsokken die je ooit hebt gezien. Oef, kerstfeest gered! thumbnail_IMG_6986

Oh ja, voor alle cadeautjesjagers zijn we extra open op zondagen 22 en 29 december, van 13 tot 17 uur.

Jingle all the way!

water4Toen mijn mama het voorbije jaar een bikkelharde, en bij voorbaat ongelijke, strijd voerde tegen borstkanker, was ik zeer bewust bezig met afscheid nemen. Het stond vrij snel vast dat ze haar strijd niet zou winnen. En vanaf dat moment greep ik elke kans om met haar te gaan eten, en haar nog zoveel mogelijk dingen te vertellen en te vragen.

Ik zocht een jobstudent voor dinsdagochtend, om dan bij haar te kunnen zijn. Ik gaf haar een boekje met persoonlijke vragen om in te vullen. We lieten samen een tattoo zetten, omdat zij die al haar hele leven wilde, en opdat ik een tastbare herinnering aan onze hechte band zou hebben voor later. En elk moment dat we samen beleefden, legde ik vast in honderden foto’s. Ik nam zoveel foto’s van haar, dat ze er half ongemakkelijk van werd, maar ze liet me doen. Omdat ze voelde waar ik mee bezig was. 

Als een detective sprokkelde ik bewijzen van haar bestaan. Ervan overtuigd dat alle restjes mama die ik kon verzamelen mij zouden helpen, om haar dichterbij te halen op de dag dat ze echt weg was.

Tegelijk was ik ook al volop plannen aan het maken over hoe ik het zou aanpakken ná haar dood. En hoe ik haar ziekte en overlijden zou ombuigen naar iets positiefs. Ik zou acties opzetten voor Think Pink, de organisatie die zich inzet voor borstkanker. Ik wilde samenwerken met een Gentse bakker om cupcake-tieten te bakken en te verkopen voor de Warmste Week, die natuurlijk volledig in het teken zou staan van mijn moeder haar ziekte. En ik wilde klanten die zelf ziek zijn, helpen met het vinden van degelijke en mooie prothesebeha’s en badpakken. Net zoals ik voor mijn mama had gedaan.

Ik was ervan overtuigd dat ik dat kon. Omdat ik er van zo dichtbij was bij geweest. Toen ze geopereerd werd, en voor het eerst naar haar geschonden lichaam durfde te kijken. Toen we samen met haar beste vriendin en haar vriend haar haar hebben afgeschoren. En toen we samen een mooi prothesebadpak gezocht hebben voor haar laatste reis naar Griekenland.

Ik wist zeker dat die ervaringen van mij de geknipt persoon maakten om vrouwen met borstkanker te helpen. Om naar hun verhalen te luisteren. En voor hen mooie beha’s uit te zoeken. En dat het mij ook zou helpen om mijn moeder haar ziekte en dood zinvoller te maken.

Maar nu mijn mama er effectief niet meer is, bijna vier maanden al, blijkt dat die dadendrang geen steek houdt. Dat de tastbaren bewijzen van haar bestaan haar niet dichter brengen. En dat je rouw niet kan counteren met een strak plan.

Haar haren die ik heb bijgehouden, omdat acajou al sinds ze een jonge vrouw was haar kleur was, en ze daardoor zo’n wezenlijk onderdeel vormden van wie zij was… staan al sinds januari onaangeroerd op onze vensterbank. En gelukkig is mijn man zo attent om niet te vragen wat een pot met haar in een keuken staat te doen. Ik slaag er niet eens in om die pot te verzetten, laat staan erin te kijken. Nog niet.

Haar T-shirt dat ze droeg toen ze stierf, en dat ik perse wilde hebben voor de dag dat ik zou vergeten hoe mijn moeder rook. Ik heb het ergens diep weggestopt. Ik kan er niet eens naar kijken. Eraan ruiken, dat kan mijn hart niet aan. Nog niet.

Haar foto’s. In een vlaag van daadkracht heb ik er een paar laten inkaderen om op te hangen in mijn bureau. Ze liggen in een schuif, gewikkeld in een keukenhanddoek. Ze ophangen lukt me niet. Nog niet.

Het beetje as dat ik heb laten apart houden, om te laten verwerken in een juweel. De doos waarin het zit, staat niet eens in mijn eigen huis. Ik kan het niet.

Think Pink… Oktober -de borstkankermaand- is vandaag begonnen. Ik heb geen actie op poten gezet. Ik kan het nog niet.

Terwijl ik dacht dat rouw een grote dadendrang ging op gang brengen, blijkt dat rouw vooral een stille kracht is. Die ervoor zorgt dat alles een beetje in een waas gebeurt, en dat mijn hoofd soms een pot moes is, waardoor ik mijn schoenen in de koelkast zet, en vreemde dingen doe in het verkeer. Het is een stille kracht die tegelijk zo overweldigend kan zijn, dat ik haar liefst zo ver mogelijk op afstand hou, en pas af en toe voorzichtig toelaat, op de fiets, alleen in bed, of onder water in het zwembad.

Het is de kracht die ervoor zorgt dat ik niet in haar ogen kan kijken, niet aan haar kleren kan ruiken, of aan haar haren voelen. En die ervoor zorgt dat ik niet in staat ben om te luisteren naar de verhalen van anderen. Omdat het minste woord, of de kleinste herinnering genoeg is om mij mee te sleuren, naar een plek waar ik niets meer onder controle heb.

En misschien lukt het volgend jaar allemaal wel. En kan ik dan wél vrouwen met borstkanker helpen in mijn winkel, en sta ik dan wél als een ijverige moeder cakes te bakken om ze samen met mijn zoon te verkopen voor de Warmste Week. Voor Mutti’s rotziekte.

Wie weet.

Maar nu nog even niet.

AA_CAMEO_BLACK_AA3161_AA3166_COVER_RGB

Freya, reddende engel voor rondborstige jongedames.

Onlangs liep ik in de Efteling met mijn grote en kleine man, toen ik telefoon kreeg van Het Nieuwsblad. Of het mij ook al was opgevallen dat de boezems van vrouwen steeds groter worden?

Ik kon alleen maar volmondig ‘Jaaaaaa’ antwoorden. Boezems worden steeds groter. Van iets oudere collega-lingeriemadammen hoor ik dat een vrouw met een D-cup twintig jaar geleden een grote boezem had. Vandaag krijg ik heel vaak tienermeisjes over de vloer met een F- of G-cup.

Hormonen in onze omgeving, en – vooral- een meer calorierijke voeding, zouden daar verantwoordelijk voor zijn. Al zie ik heel veel jonge meisjes en vrouwen die voor de rest heel slank zijn, en een zeer smalle taille hebben, maar toch een grote boezem.

Wandelend schoonheidsideaal

Dat klinkt voor velen wellicht als een wandelend schoonheidsideaal. Als Pamela Anderson die in slow motion voorbij draaft. Maar dan zonder eerst een bezoekje te moeten brengen aan Jeff Hoeyberghs.

Of het zo’n groot cadeau is, dat betwijfel ik. En veel van die meisjes met mij.

Want een G-cup kan behoorlijk zwaar zijn om te dragen met een fijn rugje. Op school loop je al snel in de kijker tijdens zwem- en turnlessen. En de helft van de kleren vallen niet mooi, omdat je boezem in de weg zit.

Veel vrouwen met een zware boezem hebben ook een trauma van toen ze beha’s moesten gaan shoppen met hun mama. Als jong meisje met grote borsten een beha vinden, was -nog niet zo lang geleden- ook écht geen sinecure. Je had de keuze tussen een witte beha met bloemen, en een zwarte beha met… bloemen. En die moesten dan ook vaak nog ingelegd worden, want die smalle omtrekmaten bestonden nog niet. Of de lingeriemadam in kwestie vond het de moeite niet om ze in te kopen.

Bye bye bommabeha’s

Die tijden zijn gelukkig voorbij. Jonge, hippe merken als Freya en Panache hebben ontdekt dat er steeds meer jonge vrouwen grote borsten hebben. En waar een markt is…, is een weg.

Die merken maken mooie beha’s en bikini’s met grote cups in smalle omtrekken. Freya biedt de laatste jaren zelfs al een Europese omtrekmaat 60 aan, wat super smal is. En de stijl is jong en hip. Bye bye bommabeha’s dus!

Of zoals een klant met gevoel voor dramatiek -en een grote boezem- het onlangs verwoordde: ‘Freya heeft mijn leven gered!’

We hadden het zelf niet mooier kunnen zeggen 🙂

 

Het artikel van Het Nieuwsblad kan je hier lezen

naouveau

Freya

 

 

52730252_2185276791537327_7264806785976893440_nJe hebt veel meisjes die het belang van goede lingerie met de paplepel ingegoten krijgen. Vanaf het moment dat ze een beetje boezem hebben, worden ze door hun moeders meegesleurd naar de gespecialiseerde lingeriewinkel (dank u mama’s ;))

Ik ben niet zo’n meisje. Mijn mama was vroeger eerder van het type ‘steek uw vuist eens in een Carrefour-beha, en dan kan je wel inschatten of die goed zal zitten’. (voor de rest heb ik wel de beste mama van de hele wereld, en heb ik haar al láng bekeerd als het over degelijk ondergoed gaat)

Het was dus niet mijn mama die me de liefde voor lingerie heeft bijgebracht, maar wel een rosse Hollandse vonk. Want toen ik als twintigjarig meisje de lingerie van Marlies Dekkers ontdekte, was ik verkocht. Zo verkocht, dat ik vele uren in de Gentse horeca gedraaid heb om toch maar setjes en bikini’s van haar te kunnen kopen.

Want Marlies Dekkers, dat was vernieuwend, sexy, feministisch, en de pasvorm was zááááálig. Ik was zo zot van haar en haar lingerie, dat ik zelfs mijn eerste artikel in de opleiding journalistiek aan haar wijdde.

Maar, zoals dat vaak gaat met hypes die té groot worden, keerde haar commerciële succes. Haar concept werd gekopieerd door goedkopere merken, en de halve wereld had een Marlies Dekkers in de kast liggen, waardoor er niet veel vernieuwend meer was aan de typische ‘bandjes’ die uit kleding kwamen piepen.

In 2013 werd het bedrijf Marlies Dekkers even failliet verklaard. Maar ze kon meteen een doorstart maken, weliswaar in een sterk afgeslankte vorm. Bovendien hadden veel winkels die de jaren voordien massa’s Marlies Dekkers hadden verkocht, een schrik gepakt. Daardoor verdween het merk grotendeels uit de winkelstraten.

Eigenzinnig

Maar Marlies Dekkers bleef lustig verder doen in haar eigenzinnige stijl. En elke keer als ik de stand van Marlies Dekkers voorbij liep op de lingeriebeurs bleef die oude liefde aan mij trekken…

Drie jaar heb ik getwijfeld.

Doe ik het, of doe ik het niet?

Tot Marlies Dekkers afgelopen zomer te gast was bij Friedl’ Lesage in Touché. Twee uur heb ik aan mijn radio gekluisterd gezeten. En wist ik weer meteen waarom ik ooit zo verliefd werd op die felle Hollandse.

Omdat ze eigenwijs is, en zich geen bal aantrekt van wat ‘mannelijk’ of ‘vrouwelijk’ gedrag zou moeten zijn. Omdat ze zichzelf altijd trouw blijft. En omdat ze feministisch is op een manier die ik fantastisch vind. Niet door haar vrouwelijkheid te camoufleren, . Integendeel, ze omarmt haar vrouwelijkheid en seksualiteit, en gaat uit van haar eigen sterkte.

Haar lingerie is nog altijd een beetje stoer, sexy, en gedurfd. En de pasvorm blijft ongeëvenaard.

En dus…hebben wij sinds kort Marlies Dekkers in onze rekken liggen.

Love it or hate it.

Maar wij zijn weer verliefd 🙂

 

 

 

LVA_979586Vandaag bestaat Eva’s Appel drie jaar. Drie jaar geleden was ik nu als een stresskip toerkes aan het lopen door mijn zaak, wachtend op die eerste klanten.

Maar wat was ik gelukkig. Met mijn schone nieuwe vloer, met mijn interieur dat mijn man eigenhandig had gemaakt, met de prachtige lingerie aan de muur… Maar vooral met mijn nieuwe leven. Weg van de bekende paden, het avontuur tegemoet.

De eerste twee jaar leefde ik on a high. Ik ádemde Eva’s Appel, en zowat alles in mijn leven stond dan ook in het teken van mijn zaak. Opendoen op feestdagen? Waarom niet. ’s Avonds ladiesavonden organiseren? Met plezier! Beetje ziek? Pakt u nog een Brufen.

Ik had een nieuw lief, en dat lief was fucking perfect. Zelfs zijn zweet rook naar rozenblaadjes.

Reality check

Maar toen kwam het derde jaar, en dat werd een behoorlijke reality check. Niet zozeer zakelijk. 2018 was een goed jaar voor Eva’s Appel. Maar persoonlijk was het soms heftig. Want er gingen onverwacht mensen dood in mijn omgeving. Mijn mama werd zwaar ziek. En zelf werd ik voor het eerst zo mottig dat ik een week niets anders kon doen dan in mijn bed liggen.

2018 was het jaar waarin ik met mijn neus op de mindere kant van het zelfstandige bestaan gedrukt werd. Want ik moest sluiten op momenten dat je dat beter niet doet. Ik had vaak het gevoel dat ik tekort schoot tegenover mensen die ik graag zie. En ik voelde dat ik zelf ook tegen grenzen aanbotste. Omdat intens verdriet niet iets is dat je enkel buiten de werkuren kan beleven.

Plots bleek dat lief van mij te snurken, en scheetjes te laten in bed.

Leren loslaten

Maar de liefde, die blijft groot.

Want ondanks de moeilijke momenten, blijft dit de job die ik doodgraag doe. Het zelfstandige zijn past enorm goed bij wie ik ben. Ik word nog steeds lyrisch van mooie lingerie. En mensen helpen is van het tofste dat er bestaat. Want het klinkt misschien banaal, maar je kan mensen écht gelukkig maken met goedpassende lingerie.

Alleen gaan we ons vierde jaar wel iets anders aanpakken, dat lief en ik. Met meer zelfzorg. Met meer durven loslaten. Dingen uit handen geven. En tijd nemen wanneer het écht nodig is. Want het ziet ernaar uit dat ook 2019 een heftig jaar wordt.

En dus heb ik beslist om niet meer aan alle shoppingzondagen mee te doen. Alleen nog in de drukke periodes. En heb ik een fantastische jobstudent gezocht en gevonden, Margo, die mij uit de nood kan helpen als ik even bij mijn mama en mijn familie wil zijn.

En zo gaan mijn lief en ik een volgende fase van onze relatie in: die van het solide huwelijk.

Merci liefste klanten, om dit avontuur mee mogelijk te maken

x

 

 

borstvoedingEen kind krijgen, is een van de schoonste dingen die iemand kan meemaken. Maar naast al dat geluk, is het kersverse moederschap voor veel vrouwen ook een onzekere periode. Niet alleen omdat ze hun weg moet zoeken in hun nieuwe rol. Vaak kijken vrouwen met een lichte ontsteltenis naar wat ooit hun gekende lichaam was, en vragen ze zich een beetje moedeloos af, What Just Happened To Me?

En dan komen ze naar mij. Omdat niets nog past. Omdat ze vaak voor het eerst echt het gevoel hebben advies nodig te hebben. En, -vooral eigenlijk- om gerust gesteld te worden. Hoe vaak zou ik deze vraag al hebben gehoord: ‘Is het normaal dat alles is veranderd?’

Ja, dat is normaal.

Een kind krijgen doet iets met een lichaam.

Vrouwen die zwanger zijn, zien hun boezem vaak met een maat of twee bijkomen. En als ze borstvoeding geven, komt daar meestal nog een maatje (of een paar maatjes) bij.

Als je dan stopt met borstvoeding, neemt het volume van je boezem af, maar je huid is vaak wel een beetje uitgerekt doordat je borsten eerst zo groot waren. Daardoor is een borst na de zwangerschap en borstvoeding vaak wat minder stevig dan voordien.

Bijna iedereen komt met hetzelfde verhaal: Je verliest wat volume bovenaan de borst, waardoor de borst minder ‘bol’ is. Of zoals een vertegenwoordigster het ooit zeer plastisch verwoordde: ‘Je krijgt een schanske‘.

Andere – tot de verbeelding sprekende – begrippen zijn waterdruppel, peervormige borsten, of het drastische en bekendere theezakje. Maar dat laatste begrip doet 99,9 procent van de boezems die ik hier zie passeren oneer aan. Dus dat schrappen we uit ons woordenboek.

Moet iedereen die droomt over kindjes, nu nachtmerries krijgen? Neen. Elk lichaam is anders. De ene vrouw heeft het gevoel dat er niet veel meer overschiet na één zwangerschap, terwijl een andere met een pronte boezem pronkt na vier kinderen. Het gaat met borsten zoals met alles in het leven: je moet een beetje chance hebben…

Gapende beha

Vaak is het wel zo dat je moet gaan shoppen na een zwangerschap. Want doordat je borst wat veranderd is, zitten je oude beha’s niet goed meer. Klassieker onder de kersverse mama’s die graag voorgevormde beha’s dragen: opeens staat hun beha ‘open’, of met andere woorden hij ‘gaapt’. Dat zie je ook door je kleren, en geloof mij, een goed gevoel geeft dat niet.

Veel beter is het om – als je toch graag voorgevormd wil dragen – over te schakelen naar een hartvormig model, dat meer de vorm van je borst volgt, of een meer ‘triangel’-achtig model, met een kantje dat de beha altijd mooi tegen je borst houdt (zoals het model van Chantelle hieronder. Topmodel!)

Omschakelen naar een niet-voorgevormd model, is ook vaak een goed plan, omdat die gemakkelijker aansluiten. En -geloof mij opnieuw- mannen zijn daar vaak zot van.

Die nieuwe goed zittende beha’s gaan ervoor zorgen dat je silhouet er weer top uitziet. En dat helpt om – na die zorgende periode – goed in je vel te zitten, en je op en top vrouw te voelen. Een sexy mama, surfend op haar roze wolk 😉

Yes, ma’am!

1