Over appels en peren

De ups en downs van een lingeriemadam

draaimolen1. Ochtendhumeur? Welk ochtendhumeur?

Als we met de ladies op weekend gaan, leggen ze mij in een aparte slaapkamer samen met de vriendin, die – net als ik – geen ochtendlicht kan verdragen. Ze doen dat uit schrik dat ze ons per ongeluk zouden wakker maken, en een verschrikkelijke vloek over zichzelf uitspreken.

Ik ben namelijk geboren met een kanjer van een ochtendhumeur. Het is iets genetisch. Bij ons thuis werd er ’s ochtends niet veel gezegd – en we waren nochtans met veel -, er werd gezwegen of gesneerd.

Maar sinds ik een kind heb is van het grote chagrijn geen spoor meer. Niet dat ik spontaan een dansje doe wanneer de wekker afloopt. Maar ik ben aanspreekbaar. En ik slaag er zelfs in om dingen te doen binnen de tien minuten dat ik wakker ben, zoals de tafel dekken of een pamper verversen. Hoezee!

2. Tijd voor mezelf is onbetaalbaar

Voor de mensen die (nog) geen kind hebben: als je graag een kind wil, steek dan nu wattekes in uw oren. (voila, ik heb u gewaarschuwd) Vanaf het moment dat je een kind hebt dat zichzelf kan voortbewegen is het GEDAAN met jouw vrijheid en privacy. Zelfs op het toilet weten ze je te vinden. Want oh, het is zo de max  om het toiletpapier te stelen als je ma op de pot zit. Of om duizend keer het licht aan en uit te doen als ze zich niet kan verroeren. Ook douchen wordt nooit meer dat verkwikkende moment met jezelf. Toen ik gisteren onder de douche stond, besliste mijn zoon om al zijn speelgoed bij mij in bad te keilen. Wijs, als je hoofd net vol shampoo hangt.

Op die momenten besef ik terug hoe hard ik altijd al heb kunnen genieten van tijd voor mezelf. En nu ik een kind heb, kan ik dat nog veel harder. Al is het maar een cappuccino drinken met een krant erbij. Het is zaaaaaalig. En ooit komen er weer meer zo’n momenten. (spreekt zichzelf moed in)

3. Multitasken zal nooit een talent worden

Bij ons thuis doe ik de ochtendshift. En dat is een lol, aangezien ik de chaos in levende lijve ben. Tussen opstaan en naar de onthaalmoeder vertrekken zit minstens anderhalf uur, en toch slaag ik erin om er een rush van te maken. Als een kieken zonder kop loop ik van de living, naar de keuken, naar de badkamer, en terug. Om overal iets op te rapen, mijn kind half aan te kleden, een slok thee te drinken, een kleedje te strijken… (ja, ik strijk praktisch elke dag. Allee, praktisch is hier misschien niet het juiste woord :)) Het is soms zo erg dat mijn zoon van twintig maanden mij aankijkt met een blik van moeder, gaat het een beetje gaan, ja. Hij heeft gelijk, maar hij zal er het er toch mee moeten doen.

4. Mollige wangetjes zijn het lekkerste dat er is

Voor ik een kind had, had ik niet zoveel met kinderen. En dat is nog behoorlijk zacht uitgedrukt. Ik vond de meeste kinderen maar een beetje in de weg lopen, en ik wist ook nooit goed hoe me tegenover hen te gedragen. De speelvogel in mij was al een tijdje gaan vliegen.

Tot dat manneke verscheen, met zijn gouden lokken eerst. Sindsdien moet ik mijn best doen om hem niet op te eten. Want was is er nu leuker dan je tanden te zetten in je kind? Die wangetjes, die mollige handjes, die billetjes. Aaaaahhhh. En terwijl maar liedjes zingen, en onnozele rijmpjes maken. Soms denk ik, god, zie mij bezig. Ik ben seniel aan het worden! Maar langs de andere kant: nu vindt mijn kind het nog normaal dat ik in zijn wangen bijt, terwijl hij het binnen tien jaar wellicht al schaamlijk vindt als ik hem een kus geef in het zicht van de schoolpoort. Vollenbak profiteren dus!

5. Relativeren kan je leren

Soms vind ik het jammer dat ik nog geen kind had toen ik reporter voor de krant was. Het zou mij geholpen hebben om de dingen wat meer in perspectief te plaatsen. Er is een periode geweest waarin ik alleen werkte, uitging, en sliep.  Dat was een behoorlijk eenzame en slopende tijd, en mijn werk was té belangrijk voor mij. Daardoor kwam elk puntje van kritiek op mij over als een sloophamer.

Had ik toen geweten wat ik nu weet, dan was de waan van de dag gewoon de waan van de dag geweest, en niet iets waar mijn leven van afhing.

Ik wil hier niet beweren dat je een kind nodig hebt om betekenis aan je leven te geven, absoluut niet. Maar mij heeft het enorm geholpen om sterker geworteld te zijn, en een thuis te hebben waar het gezellig thuiskomen is. Het heeft mij duizend keer sterker gemaakt. En de smile van dat klein manneke als ik thuis kom, dat doet elke avond zóveel deugd dat al de rest even naar de achtergrond verdwijnt.

lingerie-fotoAls ik een vrouw zie, kijk ik altijd eerst naar haar boezem. Dat klinkt ongelooflijk fout, ik weet het. Maar ik mag dat, want het is mijn job. En binnen de seconde plak ik er een behamaat op: 75D, zij is zeker een 75D! Ik mag dan nog maar acht maanden bezig zijn met de winkel, in behamaten raden ben ik een krak, het mag gezegd.

Het probleem is dat mevrouw 75D zelf niet altijd doorheeft dat ze een 75D heeft. Het is een huizenhoog cliché, waar kranten en magazines graag blijven mee uitpakken ‘70 procent van de vrouwen draagt een verkeerde behamaat’. Of het echt 70 procent is, weet ik niet, ik zet geen streepkes, maar het zijn er alleszins veel. En dat is jammer. Want je mag nog zo je best gedaan hebben om een fabuleuze outfit voor jezelf samen te stellen, als je ondergoed niet goed zit, dan zie je dat. Altijd. Want je ondergoed is de basis van je look. Dus doe jezelf een plezier, en vermijd deze lingerieblunders.

*Vierborstensyndroom

Vaak voorkomend, vrouwen die vier borsten lijken te hebben in plaats van de normale twee. Oorzaak: een te kleine beha. En geloof mij, véél vrouwen dragen een te kleine beha. Het is geen uitzondering dat iemand die er rotsvast van overtuigd is dat ze een C-cup heeft, naar buiten gaat met een perfect zittende E-cup. Hoe dat komt? Die mevrouw zal ooit wel een C-cup gehad hebben. Maar door de jaren heen is een en ander veranderd. Ze heeft misschien kinderen gekregen, is een beetje verzwaard, of met ouder worden zijn haar borsten van vorm veranderd. Dat is allemaal normaal. Maar we vinden het soms heel moeilijk om dat aan onszelf toe te geven, waardoor we blijven vasthouden aan die maat van vroeger. En het ís ook moeilijk om te aanvaarden dat dingen veranderen. Maar alstublieft dames, laat het los, het zijn maar cijfers en letters. En je zal er duizend keer beter uitzien in een E-cup die perfect past, dan dat je koppig een te kleine beha blijft dragen.

*te kleine slip

In hetzelfde bedje ziek als de vorige blunder, als in ‘ooit maat 40, altijd maat 40’. Maar een te kleine slip dragen is – zeker als je wat ronder bent – een killer voor je figuur. De slip zal in je heupen en billen snijden, waardoor je eruitziet als een ingesnoerde salami. Niet doen, ga gewoon voor de maat die je nu hebt, ook al ben je van plan om ooit ik-weet-niet-welk-dieet te volgen. (geloof mij, ik spreek uit ervaring als ik zeg dat de kans dat je dat werkelijk zal doen zero, zero zero zero zero zero… is, want er is altijd dat feestje, dat lekkere glas wijn, of dat blokje kaas dat je NU moet hebben)

*de rek is eruit

Bij sommige vrouwen gaat hun boezem tekeer als twee stuiterballen als ze een sprintje moeten trekken voor de bus. Of, ook gewoon, als ze over straat wandelen. Dan weet je: de rek is eruit. Uit hun beha, welteverstaan. Zoals je hier al kon lezen, is het rugpand van je beha verantwoordelijk voor 80 procent van de steun. Als dat rugpand te wijd is door slijtage, doordat je vermagerd bent, of doordat je de foute behamaat draagt, dan heeft je beha eigenlijk niet zoveel nut meer. Laat hem inleggen bij een naaister als hij nog van goede kwaliteit is of investeer in een nieuwe beha. Ik weet dat goede lingerie iets kost, zeker als je krap bij kas zit, maar koop dan liever twee goede beha’s, die super lang meegaan als je ze goed onderhoudt, dan tien brolbeha’s.

Soms zie ik vrouwen rond de Watersportbaan lopen waarvan ik denk, oeioei. Investeer in een goeie sportbeha als je gaat lopen, want volgens recente studies gaan je borsten zo’n 7 centimeter op en neer tijdens het lopen. Zo kan de rek ook snel uit je boezem gaan. En dat willen we niet, toch?

*naden

Van mij mag je zweren bij een good old fashioned bomma-onderbroek, maar zorg dan dat je die niet aandoet onder een aansluitende jurk of broek. Want dan zijn we terug bij die ingesnoerde salami. Niets is zo onflatterend dan naden die een poep in twee snijden, waardoor je vier billen hebt.

Ben je uitgenodigd op een chique feestje, en wil je graag een gala-jurk aan? Investeer dan zeker in een goede naadloze onderbroek. Of naadloze shapewear. Er zijn tegenwoordig zo’n goeie dingen op de markt, zoals onderkleedjes die je silhouet smoother maken terwijl ze ook nog wat extra steun op de buik geven, en waarbij je geen enkele naad meer ziet.

Voila, ga en straal, gij knappe deerne! En oh, verschiet niet als ik naar je borsten staar. Ik ben niet een of andere freak, het is gewoon beroepsmisvorming.

 

zakske-bestDeftig eten. Uit deftige restaurants. Dat aan huis wordt geleverd. Met de velo.

Al van bij de eerste advertentie die ik op mijn Facebook zag passeren, was mijn interesse voor Deliveroo groot. Om niet te zeggen gigantisch. Net zoals mijn honger, de helft van de tijd.

Nu moeten jullie weten dat ik nogal van het verstrooide type ben. Zeker ’s ochtends duurt het even voor alles terug op zijn plaats zit in mijn hoofd. Het komt dus regelmatig voor dat ik in mijn winkel arriveer een paar minuten voor die open moet, en nog vlug moet stofzuigen, en de spiegels in de paskotjes kuisen, en dat ik mij dan bepeis dedju toch, ik heb geen eten mee. En aangezien ik niet sluit over de middag, is dat een probleem.

Er is natuurlijk de Turkse bakker rechtover de deur, die bij de jonge gasten bekend staat om zijn lahmacun. Dat is een opgerolde platte pizza met daartussen groentjes en saus. Mayo, andalouse, looksaus,…,wat je maar wil. Zin een ‘lamacun speciaal’? Buurman maakt hem voor jou, voor maar 2 euro, wat meteen het succes bij de jonge gasten verklaart.

Tijdens de verbouwing van de winkel hebben we zowat dagelijks lahmacun gegeten, met elke mogelijke saus, waardoor ik er de eerste twee jaar geen meer kan zien. Sorry buurman.

Pizza Roma heb ik ook al gebeld, uit grote honger, maar ook deels uit nostalgie. Toen ik als journalist voor De Gentenaar werkte en vaak veel te laat thuis kwam in een leeg huis, met nog veel legere kasten, was de vegetarische pizza zonder ajuin en maïs, maar mét kappertjes en pikante pepers mijn redding in grote hongersnood.

Alleen vrees ik dat nostalgie iets te veel glazuur op mijn pizzaherinnering gesmeerd heeft, want toen ik onlangs een vegetarische pizza zonder ajuin en maïs, maar mét kappertjes en pikante pepers, liet komen, kreeg ik een doorweekte, lauwe lap deeg, waarop alle groentjes naar één kant gezakt waren. Om snel te vergeten dus.

Vandaar dat mijn opwinding zo groot was, toen ik iets las over deftig eten, uit deftige restaurants, dat aan huis wordt geleverd, met de velo.

Oh, en die opwinding was zóóóóó terecht!

wim-bal

De eerste keer dat ik mij overgaf aan Deliveroo koos ik voor een gevulde gehaktbal van Wim Ballieu. Een half uurtje later arriveerde die lekker dampend, op een bedje van groentestoemp, dat de Gentse kasseien wonderlijk goed overleefd had, want het zag eruit zoals in het restaurant zelf. Daar is pizza Roma nu nog nooit in geslaagd. Bij hen lijkt het altijd alsof hun brommerke eerst eens over de kop is gegaan aan de Heuvelpoort.

Een week na mijn ballenavontuur bestelde ik noedelsoep en dim sum van Seli’s noodlebar,(dim sum eten achter mijn bureau, hoe cool is dat!!!!) en opnieuw verschenen die hier op tijd, dampend, en super smakelijk. En het beste nieuws is, elke week komen er restaurants bij, waaruit je kan kiezen. Dat wordt hier een mega culinair avontuur jong!

Wel twee minpuntjes:

1. Het medelijden dat ik voel met die Deliveroo-koeriers. Heb je die jongens en meisjes al eens zien rijden? Met een vierkante zak op hun rug die groter is dan sommigen van die mannekes zelf. En vaak op een piepend krot van een velo. Want die krijgen geen blinkende fiets van Deliveroo he, neen, die moeten alles met hun eigen velo doen. Tssssssssssssss.

2. Lekker eten, dat aan huis gebracht wordt. Dat is om miserie vragen he… Oeps, heb ik vandaag toch wel weer geen boterhammen bij.

Damn.

Mmmmmm, ballen van Wim, gevuld met groene peper.

wim-bal-peper

botram4Tijdens mijn kindertijd ging ik elke zondagochtend met mijn oma naar het bejaardentehuis, om de mensen in een rolstoel naar de mis te voeren, en terug.

Die mensen waren superblij dat er nog eens een kind op bezoek kwam. En mijn porseleinen beeldekescollectie dikte iedere zondag aardig aan. Wat meegenomen was, want beeldekes verzamelen was toen mijn hobby. Net als filatelie en dwarsfluit spelen. Oh ja, de rock ’n roll was toen overal in mijn leven.

Nadat we onze wekelijkse goede daad gesteld hadden, kreeg ik van oma altijd een tas verse omasoep, met een boterham.

Op een dag wenkte ze mij geheimzinnig naar de keuken. ‘Goed kijken’, zei ze. ‘Ik ga iets lekkers maken.’ Oma pakte een dubbelgevouwen boterham met kaas, drukte hem goed toe en stak hem in de broodrooster. ‘De kunst is dat je dat zeer voorzichtig doet, want anders valt er gesmolten kaas op de bodem van je broodrooster en dat is niet goed.’

Trots ging ik naar huis, blij dat oma haar culinaire geheim met mij gedeeld had. En af en toe, als er niemand keek, stak ik een boterham met kaas in de broodrooster.

Tot één van mijn broers lucht had gekregen van mijn bezigheden met de broodrooster. En ook zij boterhammen met kaas begonnen te toasten. Zonder de noodzakelijke finesse natuurlijk, waardoor er al snel klodders gesmolten kaas op de bodem lagen die een vette zwarte rook verspreidden.

Om dat op te lossen, begonnen mijn broers de crouten kaas uit de broodrooster te peuteren met een mes, met de stekker nog in het stopcontact.

Mijn moeder, die snel doorhad dat er van haar broodrooster en haar jongens niet veel meer ging overblijven op die manier, stelde een broodroosterverbod in. En daar eindigde mijn gesmolten kaas-avontuur.

Mijn broers gingen wel nog door met de microgolf. Maar daar zag ik van af. Een van dé voorwaarden voor dit klein pleziertje, is toch wel de knapperigheid van de boterham.

Recept voor een geslaagd pleziertje:

-Neem een grote boterham, een een schel kaas die erop past.

-Druk je boterham goed aan, want anders krijg je miserie.

-Haal je boterham tijdens het toasten er af en toe eens uit om te checken of hij echt wel goed toe is. En zo niet, druk aan.

-Wacht op de ping en geniet!

 

gent dampoortstraat marieke eva's appel winkel interieur

Sinds februari ben ik mijn eigen baas. En dat maakt me best gelukkig. Foto jula

Sinds ik een eigen zaak heb, krijg ik voortdurend mensen over de vloer die mij vertellen dat ze heel graag ook hun hart willen volgen en voor een eigen project gaan. Maar in één adem vertellen ze er ook bij waarom ze het niét doen. Want er zijn de kinderen, en het huis, en dat fantastische vakantiegeld…

En dat snap ik heel goed. Ook ik heb jááááren nodig gehad om de ideeën die in mijn kop rijpten om te zetten naar een concreet plan. (Hoe dat uiteindelijk gelukt is, lees je hier)

Ik ken dus als geen ander de pro’s en contra’s die door je hoofd spelen als je droomt van een eigen zaak. En wees gerust, dat er in jouw hoofd duust keer meer contra’s zijn, dat is normaal. Ze noemen dat ANGST.

En die angst moet je de kop indrukken, en wel direct. Want ik geef jou vijf super goede redenen om ervoor te gaan!

   1. Geen bazen of collega’s die het beter weten

In mijn zevenjarige carrière als journalist heb ik een heel belangrijke les geleerd: ik ben niet zo goed met bazen. Een idee echt niet zo goed vinden, maar het toch moeten doen omdat je baas het zegt. En dan nog liefst met de glimlach. Ghlmmm. ‘Pokerface, waar is die pokerface?’ Neen, echt niets voor mij.

Na een dik half jaar zelfstandige zijn, kan ik dan ook formeel bevestigen: geen bazen hebben, is de max.

Geen collega’s hebben daarentegen, is dubbel. Natuurlijk bestaan er ambetante collega’s. Maar als er een hele dag niemand in gans Gent beslist om een beha te komen kopen omdat het zonneke zo schoon schijnt op de Blaarmeersen, dan dróóm ik van collega’s. Om koffie mee te drinken, en te babbelen over de snelle koerier, die weer zo snel zat te wezen toen hij die doos Chantellekes kwam leveren. Oh, DAN mis ik mijn collega’s.

   2. Als je een goed idee hebt, kan je er meteen aan beginnen

Je weet het zeker, dat idee dat vannacht door je hoofd schoot, is top! Zelfvoldaan fiets je naar het werk, klaar om jouw collega’s en baas hun mond te zien openvallen om zoveel vindingrijkheid.

‘Mja, misschien.’ Qua lauwigheid kan het lauwe antwoord van je baas wel tellen. ‘Misschien als je wat rondbelt, en jij tien cases kan vinden die de trend bevestigen, en die moeten op foto willen….doe er mij volgende week nog eens aan denken…’

Voor mensen die zot worden van We moeten er nog eens over nadenken. We zullen het voorleggen op de vergadering. Als we de andere afdelingen op één lijn krijgen… is ondernemen dé max.

Want je denkt iets, en je kan het meteen doen. Blog beginnen? Awel, je koopt je een theme op WordPress. Niet content van de service van een leverancier? Je doet geen zaken meer met die leverancier. Kleur van uw bureau beu? Pak u een verfborstel.

Simple comme bonjour.

   3. Je kan je werk volledig indelen zoals je zelf wilt

Niets zo erg voor nachtmensen dan ’s ochtends op hun best moeten zijn. En omgekeerd geldt wellicht ook, al heb ik daar weinig tot geen ervaring mee.

Ik ben dan ook zeer blij dat ik mag kiezen wanneer ik top wil presteren. Pas op, het is hier niet helemaal vrijheid, blijheid. Ik heb een winkel en dat wil zeggen dat ik hier fysiek moet zijn van 10 tot 18.30 uur. En ik ben daar ook heel strikt in. Het mag de rottigste rotdag van het hele jaar geweest zijn, mijn deur gaat geen minuut te vroeg dicht.

Maar ik bepaal wel zelf wat ik gedurende die tijd doe. Geen zin om al te beginnen? Pak u nog een koffietje, jong. Eerst dozen uitpakken, dan blogpost schrijven, en deze namiddag boekhouding doen? Wat maakt het uit, al doe je vannacht om vijf uur uw boekhouding met uw kat op uw schoot. Wie zal u straffen? Uw baas? hahahahaha

   4. Je kan alleen kwaad zijn op jezelf

Dat is een belangrijke voor mensen met een licht neurotische perfectionistische kant. Oh ja, ik kijk nu naar mijzelf.

Als je iemand bent die graag heeft dat de dingen lopen zoals jij wilt dat ze lopen, en een beetje prikkelbaar wordt als de dingen beslissen om toch efkes anders te lopen. DAN is het tof dat je alleen jezelf hebt om ambetant op te zijn.

   5. De kick

Als je om je heen kijkt, en denkt, Tiens, een gouden kooi. Hoe ben ik daar in godsnaam in beland? Of als je dringend nood hebt aan wat actie, een kick die je hele leven een beetje overhoop haalt. Ja, dan is een eigen zaak starten minder pijnlijk dan je lief buitengooien.

Een zaak starten, geeft zeer zeker een kick: De kleur van je muren, je bedrijfslogo, je vakantiegeld, de grootte van je pensioen, alles hangt vanaf nu van jezelf af. Voel je het al kriebelen?

Maar, doe het niet alléén voor de kick. Ga dan liever koorddansen of zo. Dat is veiliger.

 

Praktische noot: Wil je je plannen concreet maken, schrijf je dan zeker in voor Go4business van Unizo. Zij helpen je bij het schrijven van een ondernemingsplan en financieel plan. Echt top, en het kost niet veel. Met dank aan de overheid. Ah, die goeie oude overheid.

 

 

scooterDe afgelopen vier jaar is er in mijn vriendenkring een babybom ontploft. Vier jaar geleden hadden mijn beste vriendinnen en ik samen 0 kinderen. Vandaag zijn dat er 12. En nummer 13 is op komst.

Die babyboom heeft ons uitgaansleven behoorlijk veranderd. Stonden we vroeger tot een uur of zes te shaken op foute ninetieshits in nóg foutere etablissementen, dan zijn we nu al blij als we op vrijdagavond alle zes de koffie halen.

Maar wee u gebeente als we nog eens allemaal op een dansvloer geraken.

Afgelopen zomer waren we uitgenodigd op een trouwfeest, de gastenlijst bestond uit een stuk of zeventig jonge ouders. Het dessert was nog niet half binnen of de hele meute was zich aan het smijten op How much is the fish. Hoe fouter de – zo al behoorlijk foute – dj begon te draaien, hoe meer het besef in al die oververmoeide jongeoudershoofden groeide: NU moet het gebeuren.

Er werden kopstoten uitgedeeld tijdens Killing in the name of, halve serviezen vlogen aan diggelen en koppels jonge ouders herontdekten de geneugten van het staan muilen op fuiven. Het was half zeven toen we thuiskwamen, met kapotte voeten en een kater.

Twee weken later waren we uitgenodigd op een trouw van late twintigers. Gelukzakken, die – net als hun meeste vrienden – met hun tweetjes in het centrum van de stad wonen. De dj deed niet aan How much is the fish, hij speelde goeie muziek. Maar geen hond die danste. Iedereen stond buiten te roken en te babbelen, want ach, de nacht is nog jong en volgende week kunnen we ook nog uitgaan.

Plan je binnenkort een feestje, en heb je schrik dat er te weinig ambiance zal zijn? Nodig wat dertigers met kleine kinderen uit. Maar houd uw feestjes wel op zaterdag. Nooit op vrijdagavond, want dan halen uw gasten wellicht de koffie niet.

 

Je hebt vrouwen die geen schoenenwinkel kunnen passeren zonder er binnen te gaan, en hun bankrekening aan te vallen met een botte bijl. Anderen gaan zich te buiten aan sjacochen, hipsterchocola of -koffie om hun hormonen en bijhorend humeur onder controle te houden. Mijn guilty pleasure was lingerie. Niets kon mijn zelfvertrouwen zo’n boost geven als de gedachte aan dat perfect zittend setje, dat niemand anders kon zien.

Dat ik in de verleden tijd over mijn schuldig pleziertje spreek, is geen toeval. Niet dat ik mijn luxueuze lingerie heb ingeruild voor een slip en beha van de Hema. Zot! Neen, ik heb sinds kort mijn eigen tuin van Eden, waar ik de rijpe vruchten maar uit de rekken hoef te plukken. Eva’s Appel, de schoonste lingeriewinkel van Gent.

eva-appels

 

De naam Eva’s Appel verwijst niet alleen naar de lingerie die ik verkoop. Ook het feit dat ik die winkel heb, voelt een beetje als een guilty pleasure. Een droom, waarvan ik eigenlijk nooit écht had durven hopen dat die ooit zou uitkomen.

Vorig jaar was ik nog journalist. Zeven jaar heb ik voor de krant gewerkt. Een fucking fantastische job, die even fucking zwaar en enerverend kon zijn. En op die zware momenten droomde ik mij een vluchtweg naar een ander, minder stresserend leven: een eigen zaak.

Jarenlang zweefde die droom ergens boven mijn hoofd, als een sappige rode appel die er verdomd lekker uitzag, maar waarin ik niet kon?, of durfde bijten. Tijdens een dipje op het werk keek ik er eens verlekkerd naar, om dan lustig voort te ploeteren.

Tot mijn lijf besliste dat het de stress niet meer aankon. Sommige mensen krijgen een burn-out als ze hun grenzen compleet negeren, anderen sukkelen in een depressie, ik blokkeer fysiek.

Het begon met wat tintelingen in mijn vingers als ik lang had gewerkt. Maar na een paar maanden kon ik met mijn vingertoppen geen toets meer aanraken of de tranen schoten mij in de ogen. Een tiental specialisten en verschillende operaties later, heb ik minder pijn. Maar hele dagen achter een computer zitten, lukt niet meer.

Daar zat ik dan, net een huis gekocht, met een baby van een paar maanden op de schoot, en een mooie, uitdagende job die ik niet meer kon doen. De appel leek lekkerder dan ooit.

In de periode dat ik thuis zat heb ik duizend keer mijn plannen helemaal in mijn hoofd uitgedacht, tot in de kleinste details. Maar ik blokkeerde steeds op het financiële risico. Tot mijn man genoeg had van mijn getwijfel, en mij voor de keuze stelde: ervoor gaan, of stoppen met zagen.

Het is het eerste geworden.

 

 

Is het de eerste bedampte voorruit van mijn auto? Die ochtendbries die iets koeler langs mijn blote grote teen strijkt?  Wat het juist is dat mijn hele gemoed dooreen klutst, weet ik niet precies. Maar elk jaar in september is er een dag waarop ik mijn huis uitstap en besef, het is zover: de zomer is vannacht opgelost in de herfst.

En samen met dat herfstgevoel, steekt in mijn buik een onstilbare honger op.

Kan ik in de zomer mijn maag nog enigszins tevreden houden met fruit, zonnige pasta’s, liters water en groene thee, dan wordt op die ene dag in september elk verlangen naar iets gezonds de kop ingedrukt door een instinctieve hamsterdrang.

Als een uitgehongerde rat ben ik de hele dag gefixeerd op het vinden van chocola, kaas en frieten met mayonaise. Mijn drie toppers in het bedwingen van herfstblues.

Voor de duidelijkheid, ik heb het niet over efkes goesting hebben in iets, neen het gaat hier over NU pralines MOETEN hebben, en ze liefst met twee tegelijk in mijn mond proppen. Alsof ik opnieuw zeven maanden zwanger ben, en op de parking van de bakker een eclair te lijf ga.

En dan moet de winter nog komen. Ik denk dat ik mij terugtrek in een holletje en een paar maanden ga slapen.

chocola

 

 


10 september 2016

gent dampoortstraat marieke eva's appel winkel interieur

jula

Draag jij de juiste beha? Doe hier de test!

Borsten die vrolijk op en neer wippen bij elke stap? Rode striemen op je huid? Een beha die omhoog kruipt? Veel vrouwen dragen de foute behamaat. En dat is jammer, want een goede beha geeft de juiste steun én is een zegen voor je figuur.

Draag jij de perfecte beha? Ga voor de spiegel staan en doe de test!

1. De rug

A. Je krijgt amper een vinger tussen het rugpand en je rug: De omtrek van je beha is te klein! Dat is allesbehalve comfortabel, en je krijgt gegarandeerd rode striemen onder je boezem.

B. Je hele hand verdwijnt moeiteloos tussen je rug en je beha: Je rugpand is te ruim! Jouw beha kan nooit voldoende steun geven, en hij zal de neiging hebben om omhoog te kruipen.

C. Je krijgt twee vingers tussen het rugpand en je rug: De omtrek van je beha is perfect! Zo geeft jouw beha de steun die je boezem nodig heeft.

2. De bandjes

A. Je kan amper een vinger tussen je bandje en je schouder steken. Jij denkt wellicht dat je je boezem kan liften door je bandjes heel strak aan te trekken…maar niets is minder waar. Hierdoor zal je rugpand omhoog kruipen, en verdwijnt een groot deel van de steun.

B. Als je rechtstaat kan je met gemak je hand laten verdwijnen tussen je bandjes en je schouders. En als je zit, moet je regelmatig een bandje opvissen uit je mouw. Dat is 1. niet zo’n elegant zicht 2. je beha kan zo nooit mooi aansluiten.

C. Je bandjes zijn perfect als ze aansluiten zonder te knellen. En ook als je zit, blijven ze mooi op hun plaats zitten. Top! Om je bandjes perfect te laten zitten, moet je ze regelmatig aanspannen. Check daarom regelmatig ’s ochtends of je bh nog mooi aansluit.

3. De beugel

A. Het middenstuk van je beha (daar waar meestal het strikje zit) staat wat van je borstkas af. En/of, aan de kant van je oksel rust je beugel op je borst. Jouw beugels zijn te smal! Beugels die op je borst rusten zijn 1. onaangenaam. 2. niet gezond voor je borstweefsel 3. ze geven je extra vetrolletjes onder je oksel!

B. Je beha fronst: de stof sluit niet mooi aan rond de borst. Je beugel is te breed, en je cup dus te groot! Daardoor zal je beha je boezem niet goed ondersteunen.

C. De stof van je beha sluit mooi aan rond je borst. Het tussenstuk van je beha rust op je borstbeen en de beugel steunt voorbij de borst. Jouw beugel is perfect!

Scoor jij moeiteloos drie C’s?

Proficiat! Jij bent een echte lingerie-expert!

Toch een A of een B?

Dan wordt het dringend tijd voor een goed passende beha! Beha’s moet je steeds kunnen passen, internetshoppen is hier dus geen goed plan. Laat je liever helpen in een gespecialiseerde winkel met kennis van zaken. Je boezem zal je dankbaar zijn!